# 23e zondag door het jaar A (2008)

- Auteur: Marc Dhondt
- Datum: 3 september 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 23e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/23/23e-zondag-door-het-jaar-a-2008-marc-dhondt/


paus Benedictus heeft, in samenspraak met de kerken in het Oosten, \
de tijd van juni 2008 tot juni 2009 uitgeroepen tot een Paulusjaar\
naar aanleiding van het tweede millennium van zijn geboorte\
die Paulus is overigens een van de twee grote drijfveren geweest in de jonge kerk\
van hem zijn de oudste geschreven teksten over Jezus en zijn beweging\
daarom willen we toch meer dan gewoonlijk in de eerste lezing\
een tekst van Paulus aanreiken, al zijn die niet altijd de gemakkelijkste\
vandaag krijgen we echter een alleraardigst stukje voorgeschoteld\
en het sluit ook nog naadloos aan bij de teneur in de evangelieperikoop

‘wie zijn naaste bemint, heeft de wet vervuld'\
prachtige zin eigenlijk, die nog wordt verduidelijkt:\
alle geboden kan men samenvatten in ‘bemin uw naaste als uzelf'\
dat deed Augustinus stellen: ‘bemin, en doe verder wat je wil'\
in een eerste reactie zou je haast zeggen:\
o, dat is eenvoudig en zelfs aangenaam: laat je maar eens gaan\
er zoveel mogelijk op zo 'n volmaakt mogelijke wijze gaarne zien

maar bij nader inzien gaat het in de beide teksten over schulden of zonden\
laat onze enige schuld zijn: de onderlinge liefde\
het is alsof de apostel doorheeft dat we dit schuldig zullen blijven\
dat we daar nooit kunnen in voldoen\
welke zonde zouden we kunnen bedrijven, behalve die tegen de liefde\
zonde?... bestaat dat nog wel?\
‘we moorden niet, we branden niet, wat doen we eigenlijk verkeerd, meneer'\
of ‘wat zouden we gaan biechten, we doen toch geen kwaad'\
de evangelist gaat er anders precies wel van uit dat er altijd broeders zullen zondigen\
en ik zal hem niet tegenspreken\
met Paulus zie ik dat we mekaar zo dikwijls en zo duidelijk\
de onderlinge liefde schuldig blijven

een mooie manier voor een biechtspiegel vind ik: de zintuigen overlopen\
de ogen - het zien\
hoe heb ik met mijn ogen gezondigd, niet goed gezien of doorzien\
niet graag genoeg gezien, of ook niet willen zien\
de oren - het luisteren\
hoe heb ik me doof gehouden voor hulpgeroep\
zo vol van mezelf dat ik niet echt luisterde\
dat ik de kans gemist heb om de ander tot me door te laten dringen\
de mond - het spreken\
hoe heb ik kwetsende woorden gesproken, te luid, te hard\
of door de waarheid niet te zeggen mensen onrecht aangedaan

de hand - het aanraken\
wat toch zoveel goed kan doen, genezend, ondersteunend\
maar vaak haalt het slaan het op het strelen\
een gesloten hand vormt zo makkelijk een vuist\
en ten slotte de neus - het ruiken\
wat ik altijd het moeilijkst vind om in te vullen, maar toch\
de ander niet kunnen ruiken, of je neus steken in andermans zaken\
of erger nog: je neus opsteken voor een ander\
als ik dit zo even overloop, vind ik toch dat er gezondigd wordt vandaag\
en al te vaak ook door mezelf

wat kunnen we daar dan mee doen\
bij matteüs krijgen we een hele strategie voorgeschoteld\
hoe je de broeder dient te vermanen\
eerst onder vier ogen, om de ander niet te beschamen\
dan met enkele anderen er bij, dat het toch niet te subjectief of eenzijdig wordt\
dan binnen de kerkgemeenschap, niet om hem buiten te gooien\
maar om vast te stellen dat hij zich zelf zo buiten de gemeenschap heeft geplaatst\
en ten slotte moet je hem beschouwen als een heiden of een tollenaar\
voor een jood is dat ‘niet meer horend tot het godsvolk'\
maar voor Jezus is die nog altijd meer dan het koesteren waard\
Hij had toch een voorliefde voor deze minste mensen

wat me daarin opvalt is\
enerzijds de verantwoordelijkheid die hier op ons wordt gelegd\
voor elke zonde van een of andere broeder of zuster zijn wij dus mee verantwoordelijk\
moeten we alle mogelijke middelen gebruiken om tot verzoening te komen\
ik denk dat we ons daar niet altijd bewust van zijn\
eerder dan de ander aan te klagen, \
moeten we hem proberen op het rechte pad te krijgen\
en anderzijds valt me dat klimaat van liefde en barmhartigheid op\
waarin die ganse broederlijke vermaning verloopt\
en daar zitten we toch weer ten volle in dat tekstje van Paulus\
anders is die niet vies van duidelijke taal, tot het schelden toe\
maar hier is hij ongelofelijk mild:\
de liefde berokkent de naaste geen enkel kwaad, zelfs niet degene die gezondigd heeft

en als het dan allemaal toch niets uithaalt - als de zondaar in de boosheid volhardt\
dan is er nog het ultieme middel: een beroep doen op God zelf\
want waar twee of meer in mijn naam...\
want wat voor de mens soms niet mogelijk is, blijkt voor God dan toch anders\
Hij, die Liefde is, vervult en voltooit immers de wet

laten we dan eensgezind zijn, lieve mensen\
en onze enige schuld blijve de onderlinge liefde

