22 zondag A (2008)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 194 niet laden

OPENINGSWOORD

Beste medeparochianen, van harte welkom op de Dag des Heren.

Waarvoor zouden wij willen sterven? Een vraag, die ons niet iedere dag wordt gesteld. En laten wij hopen dat het ook niet nodig is dat er ooit iets gebeurt waardoor het nodig zou zijn vroeger te sterven dan eigenlijk de bedoeling is.

Een mogelijkheid zou kunnen zijn dat je als vader of moeder een halsbrekende toer moet uithalen om een kind in gevaar te redden. Dat doe je bijna instinctief. En het is in het verleden vaker gebeurd, dat mensen, die anderen wilden redden zelf het leven er bij lieten.

Maar iets anders dan een medemens zou ik niet kunnen noemen dat de moeite waard is om voor te sterven. Een medemens zal je letterlijk een eeuwigheid lang dankbaar zijn dat je ooit voor hem of haar je leven hebt gegeven. Maar alle dingen in deze wereld zijn geen menselijk leven waard.

Er is buiten onze medemensen één ding, dat de moeite van het sterven waard is: het eeuwig leven. Sterven om eeuwig te leven. Het is een sprong in het duister, maar wij komen in het eeuwig licht. Laten wij dat toch geloven en er naar handelen.

Sterven kunnen wij nu al af en toe doen. Vrijwillig, door iets te laten staan. Soms verplicht doordat een ziekte of een slechtere financiële situatie ons er toe dwingt. Maar als wij alles hebben gedaan wat redelijk is en de situatie wordt niet of nauwelijks beter en wij leggen ons er dan bij neer, dan heeft het in zekere zin toch iets van vrijwilligheid, van overgave aan het leven.

Vragen wij God de kracht om te leven voor Hem, voor onze medemensen, vragen wij om de wijsheid en de kracht om het leven te nemen, zoals het komt.

OPENINGSGEBED

 

Laat ons bidden. God, in het lijden en de kruisdood van uw Zoon hebt Gij ons geopenbaard dat er een leven is, de moeite waard om voor te sterven. Spreek tot ons uw woord en laat het oplaaien tot een vuur; dat wij ons niet laten leiden door eigenbelang, maar in staat zijn uit te maken wat Gij wilt. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon ... . Amen.

PREEK

 

Kunnen wij het ons een beetje voorstellen hoe het is om ons te bevinden in de situatie van de apostel Petrus? Het ene moment noemt Jezus Christus hem de rots waarop Hij zijn Kerk zal bouwen. En het andere moment maakte Jezus Christus hem uit voor Satan. Wat is er in godsnaam gebeurd?

In het leven van de apostel Petrus is de heilige Geest aan het werk. Hij werd geholpen om op een nieuwe manier te gaan denken en werken. Maar deze groei heeft tijd nodig. En Petrus had wel al begrepen dat Jezus Christus de Zoon van God is. Maar hij zag nog niet in dat deze dienaar Gods een lijdende dienaar zou moeten zijn.

Wat moet het voor Petrus een klap geweest zijn om Jezus zo te horen spreken! Maar uiteindelijk gaf hem dit een grote vrijheid. Hij groeide uit tot een man, die niet meer dacht als een gewone mens met af en toe wat bijzondere ingevingen. Nee, van deze ontmoeting leerde hij, dat hij altijd en overal zou kunnen denken als God. Hij hoefde de heilige Geest maar vurig te vragen en Deze zou hem antwoord geven.

Uiteindelijk was de apostel Petrus ertoe in staat om het evangelie te preken, de zieken te genezen, om de Kerk te leiden doordat hij zijn eigen geest liet vernieuwen. Hij leerde te luisteren naar de stem van God en hoe hij leiding van God kon ontvangen en dat stelde hem in staat sterk te blijven en vol vrede in tijden van beproeving. Hij hoefde het niet allemaal alleen te doen. Hij had goddelijke hulp, die hem leidde en die hem elke keer weer zekerheid gaf op zijn weg.

Petrus is een prachtig voorbeeld van wat de heilige Geest kan doen als wij Hem in ons leven zijn werk laten doen. Soms is het moeilijk om onze gedachten en gewoontes aan de Heer te onderwerpen, maar de beloning is volop de moeite waard. Uiteindelijk, wat kan er beter zijn dan omgevormd te worden in een dienaar van Christus, die bemind wordt en ook zelf anderen liefheeft. Dat is wat een mens gelukkig maakt: beminnen en bemind worden!

WOORDJE VAN PETER PIETS, STAGIAR

 

Het woord van de Heer brengt mij schande en smaad!
Dat is eigenlijk waarover de profeet Jeremia zich beklaagt.
Kennelijk was klagen zijn handelsmerk, want van hem komt ook onze uitdrukking "jeremiëren" vandaan.
Als christenen pinnen we hem er natuurlijk niet op vast, maar luisteren wij naar zijn woorden, overdenken wat hij zei en proberen er ons voordeel mee te doen.
Als je uiting geeft aan je geloof in de ene God, krijg je vaak schampere opmerkingen uit je omgeving te verduren. Of je nou seminarist bent en je familie verteld over wat je gemotiveerd heeft om te kiezen voor het priesterschap of dat je brigadier bent bij de politie en je collega's wil delen in het mooie dat je beleefd aan je geloof, flauwe grappen en opmerkingen zijn je deel.
Dat wij dit telkens ervaren is dus niets nieuws onder de zon, want zo'n 600 jaar voor Christus was dit dus kennelijk ook al het geval.

Vanuit menselijk standpunt gezien is de prediking van Jeremia mislukt, maar door zijn volharding en trouw had God hem lief.
Sinds de vroegste tijden van het christendom wees men op de opvallende overeenkomsten in de levens van Jeremia en Jezus. Niet wat het klagen betreft, maar wel het door de mensen niet begrepen worden en het trouw blijven aan de boodschap die je uit te dragen hebt.
Mogen wij Gods steun ook ervaren als wij om ons geloof weer eens uitgelachen of uitgedaagd worden.

Paulus roept ons vervolgens op om ons doen en laten zo volledig mogelijk af te stemmen op hoe God ons graag ziet. Door dit te doen heiligen wij niet slechts ons eigen leven, maar ook de mensen in onze omgeving.
Ga niet mee met de waan van de dag waarin onchristelijke standpunten de boventoon voeren. Waarin alles draait om rollenbevestigend gedrag tussen mannen en vrouwen en liefst zo banaal mogelijk.
Beheers je bezit en laat je bezit niet jou beheersen!
Stem als christen niet je gedrag af op deze wereld, maar durf de wereld te laten weten dat je voor de normen en waarden staat van Christus.
Hij zal je dan de geest van het juiste onderscheidingsvermogen geven.
Christus is nou eenmaal niet van deze tijd! Hij is namelijk van alle tijden!
Hij is de God van verleden, heden en toekomst.

Ook Jezus zelf had veel te lijden omwille van het geloof, maar Hij kon dit door zijn grote liefde voor ons. Dit geldt daarom ook voor u en mij, zijn volgelingen.
Wie Zijn volgeling wil zijn, moet zichzelf verloochenen, wegcijferen, aan de kant zetten, anderen eerst laten gaan.

Christus is zelfs bereid te sterven om onze zonden en zo de lichamelijke dood voor ons te overwinnen. In Hem kunnen wij eeuwig leven vinden, doordat Christus is verrezen op de derde dag.
Petrus heeft dit gruwelijke beeld niet graag voor ogen omtrent zijn Heer en wil Christus niet zien lijden.
Petrus kan zich gewoon geen stervende en lijdende Messias voorstellen en wil Jezus daarom van die lijdensweg afhouden.
Hierdoor gaat hij echter wel lijnrecht tegen Gods plan in. God, die door Zijn eigen Zoon te offeren voor de mensen, hiermee het heil bewerkt ter bevrijding der mensen.
Juist door dit lijden en sterven te voorkomen, zou je van Christus wegnemen wat ons geloof juist zo bijzonder maakt: met Jezus verrijzen ook wij uit de dood en gaan over tot het eeuwige leven!
Wees bereid te lijden en verdrukking te ondergaan omwille van je geloof, is wat Jezus ons voorhoudt. Amen!