22e zondag door het jaar A

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 362 niet laden
We houden zelf de adem in als een atleet op het punt staat zijn eigen record te verbeteren of een record te vestigen. Enkele fracties van een seconde kunnen een grens verleggen.

Zichzelf overtreffen...geeft een apart gevoel. Het zit de mens blijkbaar in het bloed. Het is als een grondwet van ons bestaan. Het komt er op neer dat de gedachte, de wilskracht sterker is dan de zwaartekracht waar ons lichaam aan onderhevig is.

In het evangelie gaat het over diezelfde grondwet van ons bestaan, maar dan op een dieper vlak.

Dan gaat het over die andere zwaartekracht waar wij aan onderhevig zijn : onze ingeboren hoogmoed, de cultuur van het ‘ik' : mijn leven, mijn lijf, mijn goesting, mijn gelijk, mijn recht.

Naarmate wij daar uit bevrijd worden, naarmate wij daarvan durven loskomen en onszelf durven loslaten, overtreffen wij onszelf en gaat ons leven winnen aan kwaliteit. Dan zijn we op weg naar echt menselijk leven. Zichzelf durven loslaten om zichzelf te kunnen handhaven.

Jezus komt, in dit evangelie, in een beslissende fase van zijn openbaar leven. Hij kiest voor Jerusalem en dus voor de confrontatie met diegenen die hem willen uitschakelen. Hij gaat dus het lijden niet uit de weg. Golgotha komt gevaarlijk dichterbij.

En toch kiest Hij voor die weg. Hij kiest niet voor het lijden, wel voor de plicht ook als die het lijden met zich meebrengt. Heel zijn leer, trouwens is geen verheerlijking van het lijden om het lijden. Lijden is veeleer een weg naar de echte menswording.

De oude volkswijsheid zegt het trouwens ook al : wat gij weggeeft door de voordeur, komt langs de achterdeur dubbel en dik terug.

Wat je geeft aan aandacht, aan tijd, aan energie en aan liefde, is niet weggegeven. Dat worden bouwstenen van je eigen persoonlijkheid.

En wat je afziet aan pijn, aan vernedering, aan lijden om de gebrokenheid van ons bestaan kan opgenomen worden in de wondere relatie met God.

Ook de wanhoop, ook de opstandigheid maken deel uit van ons gesprek met Hem.

In dat licht krijgt het lijden een zin. Het wordt dragelijker omdat het opgenomen is in ons gelovig zijn in dat voortdurend vechten en spelen met God die ons wil ontheffen aan de zwaartekracht van ons bestaan.