De prijs van het leven (1996)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 198 niet laden
Als je kiest voor LEVEN, betaal je een prijs. Een man vertelde dat hij na de dood van zijn moeder, bij het verdelen van de erfenis, zich er warm voor had gemaakt om het grootste deel te geven aan de zus, die veel minder kansen had gehad dan de andere broers en zussen. Ze had moeder tot het einde toe verzorgd, ze verdiende een laag loon terwijl de anderen een goede baan hadden. De meeste broers en zussen vonden het een prima idee, maar twee gingen er tegen in: 'Wij hebben ook rechten en daar moeten we ons aan houden. We eisen het ons toekomende deel. Recht is recht!' Het werd een moeilijk en vervelend conflict. Het liep zo hoog op, dat de onderlinge relatie totaal verstoord werd. Enkele broers en zussen wilden elkaar niet meer zien en van familiefeestjes kwam niets meer terecht. Kies je voor iets goeds, voor een zus die weinig kansen heeft gehad, dan roept het verdeeldheid op en zelfs conflicten. Er gebeurt iets wat je niet wilt, terwijl je het toch goed bedoelt. Zo moet de ervaring van Jezus geweest zijn. Dat is wat Hem duidelijk geworden is in zijn leven. Dat is wat Hij vandaag wil duidelijk maken aan Petrus, aan ons.
Als je kiest voor LEVEN, betaal je een prijs.

Er zijn altijd mensen geweest, die geraakt werden doordat mensen in hun tijd en in hun omgeving gekleineerd werden en geen leven hadden. Mozes werd geraakt door het lijden van de joden in Egypte en hij nam het voor hen op tegen de farao. Bisschop Romero werd geraakt door het lijden van de armen in El Salvador en hij klaagde openlijk het onderdrukkende regime aan, dat heulde met de groot- grondbezitters en het leger tegen de armen inzette. Titus Brandsma werd geraakt door het lijden dat de joden werd aangedaan en hij sprak zich uit tegen het nazi-regime van Hitler. Jezus van Nazareth werd tot tranens toe bewogen door het lijden en de onderdrukking van de armen in zijn tijd en Hij koos hun zijde. Ieder van hen moest ervaren: Als je kiest voor LEVEN, betaal je een prijs.

Dat geldt ook in het kleine, dag-en-dagelijkse leven van ieder van ons. Wanneer je zoekend naar echt leven - voor jezelf, voor je gezin - keuzes maakt, voel je de tegenstroom rondom je, voel je de hete adem van anderen in je nek. 'Men' vindt je vaak overdreven, ouderwets, belachelijk of trutterig. Dat is de realiteit van ons mensenbestaan. In de stroom van de dag-en-dagelijkse dingen, gebeurtenissen, contacten en verplichtingen, hebben wij steeds te kiezen tussen: Wat is ‚cht authentiek en wat is onbelangrijk; tussen wat is levengevend en wat is doodbrengend. Die keuze brengt vaak pijn mee: 'men' denkt vaak zo anders; 'men' wijst mijn zienswijze en handelwijze af; 'men' maakt mij belachelijk. Maar wat 'men' belangrijk vindt, vind ik toch on- belangrijk; wat 'men' onbelangrijk vindt, vind ik toch belangrijk.

Men denkt dat werkelijk leven alles te maken heeft met bezit, rijkdom en aanzien. Maar voor God ( en voor mij, als ik Hem serieus neem) zijn bezit, rijkdom en aanzien onbelangrijk. Voor God (en voor mij, als ik Hem serieus neem) is alleen maar belangrijk: Recht doen aan mensen, mensen in hun waarde laten, zorgen dat mensen mens kunnen zijn, trouw zijn aan mensen. Wij weten goed, dat het d  rom gaat in het leven. Maar ervaren zo vaak dat, als je daarvoor uitkomt, je daarvoor een prijs betaalt. Dan voel je iets van wat Jezus vandaag bedoelt te zeggen. Je gaat in tegen de algemene trend. Niet omdat je het lijden zoekt, maar omdat je die trend maar surrogaat vindt. Voor jouw levensinstel- ling, voor jouw keuze voor echt leven betaal je een prijs.

De tegenwerpingen van Jeremia en van Petrus herkennen wij maar al te goed. Ook wij voelen een verzet in ons tegen alles wat met lijden te maken heeft. Ook Mozes, Titus Brandsma, Oscar Romero, Jeremia en Jezus van Nazareth zijn geen geboren helden. Ook zij kennen angst voor lijden en dood. Ook zij kiezen het lijden niet. Wie zijn zij dan wel? Zij zijn mensen van vlees en bloed zoals u en ik. Maar wel mensen, die zich er niet bij kunnen neerleggen dat er geleden wordt, dat mensen kapot gemaakt worden, weggedrukt, verminkt, geslagen, gekleineerd. Wie zijn zij dan wel? Zij zijn mensen, die stap voor stap op hun doel afgaan ten koste van heel veel pijn, eenzaamheid, laster, lijden en soms zelfs de dood. Zij zijn mensen, die - geraakt door het leed van mensen - stap voor stap verder gaan, omdat ze voor hun eigen gevoel en overtuiging niet meer terug kunnen. "Er laait een vuur op in mijn hart", zegt Jeremia, "het brandt in mijn gebeente. Ik doe alle moeite om het in bedwang te houden, het lukt me niet." Als je kiest voor LEVEN, betaal je een prijs.

En nu nog even naar de kern van Jezus' boodschap: "Wie zijn leven redt, zal het verliezen." Als je je niet om mensen bekommert, als je andere mensen verlaat, als je andere mensen uit je hart bant, hen laat knechten, hen de dood in laat gaan (hoe dan ook), dan gaat dit ten koste van je eigen leven, dan verpieter jezelf, dan ga je zelf dood. Van de andere kant: Je komt zelf tot recht, tot echt leven, in de mate waarin je recht doet aan anderen. Je wordt zelf mens, in de mate waarin je voor de ander echt ruimte maakt. Ruimte maken voor de ander kost pijn en verdriet, omdat het ook in ons zit onszelf tot centrum te maken van alles en allen. "Je leven verliezen" betekent het werkelijke zwaartepunt in je leven vinden, de oorspronkelijke bedoeling van je leven op het spoor komen.

Het is en blijft een moeilijke weg. Maar komen wij als gelovige gemeenschap juist niet samen om ons met elkaar te oefenen in z¡jn weg, de weg van menselijkheid en trouw aan mensen tot de dood toe?