# Ongelijk bekennen (1996)

- Auteur: Harrie Brouwers
- Datum: 17 augustus 1996
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 20e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/20/ongelijk-bekennen-1996/


#### GEZICHTSBEDROG

Ik zag laatst een fragment uit een oude film. Twee
kinderen zaten te spelen. Ze hadden iets dat me
raakte, omdat het helemaal uit mijn herinnering
verdwenen was. Warempel, dit was ons naoorlogse
speelgoed: een slap kartonnen pop die je moest uitknippen
en allerlei kleren die je ook moest uitknippen en voor de pop hangen. Bovenaan staken twee
te kleine fragiele lipjes uit. Die vouwde je om de
schouder van de pop en ze was gekleed. Wat een
armoede, vergeleken met de barbiepoppen van nu.
\
Dit laatste medelijden berust op gezichtsbedrog. Ik
vergelijk nu het speelgoed van 1952 met dat van
1970. Maar dat deden wij, kinderen niet. In 1952
vergeleek ik ons speelgoed met dat van 1950 en
toen was er helemaal niks! We vonden de kartonnen
poppen een wonder van techniek. Zo is het met veel
dingen.\
Ik zie in Bokrijk de alkoven, nauwelijks
groter dan een kist, en ik hoor dat ze daarin met 4 of
5 gezinsleden sliepen. Zoiets kun je je niet meer
voorstellen. In die tijd keek men er niet naar met
ogen van nu, maar met die van een eeuw daarvoor;
ze zagen vooruitgang!\

#### STUITEND EVANGELIE

Iets dergelijks is met het evangelie aan de hand.
Het verhaal van vandaag is voor mij altijd een stuitende tekst geweest. Ik heb er altijd snel overheen
gelezen. Jezus komt zo anders uit de hoek dan wij
ons Hem willen voorstellen. Daar komt een niet-joodse vrouw, een uit Kanaän, zeg maar een Palestijnse.
Ze vraagt om genezing; niet eens voor zichzelf, maar voor haar dochter. Jezus wijst haar bruut
af. Hij is er als genezer voor de zieken van Israël.
Dan volgt er nog een onsmakelijke vergelijking
over kinderen en hondjes. De vrouw merkt op dat
ze wel zo'n hondje wil zijn dat de kruimels oplikt
en Jezus gaat door de knieën en geneest haar.
Ik heb het altijd een stuitend en moeilijk uit te leggen tafereel gevonden. Totdat ik het deze week nog
eens onbevangen doorlas. Ineens stoorde me niet
meer Jezus' vooroordeel maar mij ontroerde het
gemak waarmee Hij zich door de vrouw laat beleren. Hij probeert niet zijn gelijk vol te houden. Hij
is niet dogmatisch. Hij probeert niet met een
macho-verlegenheid zijn eerder ingenomen standpunt te vergoelijken. Nee, hij laat royaal zijn eerste
stellingname los. Hij wil leren van het geloof van de
vrouw, en dat werkt.\

#### BELANG VAN DE ANDER BOVEN EIGEN GELIJK

Dit inspireert me: de kracht van een mens die kan
terugkomen op een eerder standpunt, omdat hij een
ander mens in de ogen ziet en meeleeft met diens
lot.
We zeggen in de theologie dat Jezus God en mens
was. Ik denk dat Hij mens was in dat eerste oordeel
van "eigen volk eerst", en ik denk dat hij God was
in de overstijging van dat standpunt en zijn toewending tot de zieke vrouw, zonder dralen en aarzelen.
Geen moment is hij bang om zijn gezicht te verliezen. Het gaat Jezus niet om zijn gezicht. Het lijden
van de medemens roert zijn ziel.
Ongelijk hebben lijkt me niks van God. Maar ongelijk bekènnen is een daad waarin een mens zichzelf
overstijgt. Ongelijk bekennen is een daad waardoor
ruimte wordt geschapen en het leven en welzijn van
anderen wordt gestimuleerd. Ongelijk bekennnen is
zoiets als jezelf prijsgeven, jezelf loslaten en verliezen. Ongelijk bekennen is iets goddelijks.
De Palestijnse vrouw had veel genezers kunnen opzoeken. Gelukkig voor haar vond ze iemand die in
staat was om culturele vooroordelen te overwinnen.
Zo werd ze door God geraakt.\

#### ARME IGOR

Lieve kinderen. Kennen julie Igor? Nee, dus. De
Igor die ik ken kennen jullie niet. Als je tegen Igor
zei: "Mijn vader heeft een Opel", dan zei Igor: "De
mijne heeft een BMW." En als je zei: "We zijn helemaal in Luxemburg
geweest", dan zei Igor: "Ik
was in Spanje." Zei je: "Mijn oom heeft een zeilboot", dan had Igors
oom een stoomboot. En als je
frites had gegeten dan had Igor 36 Magnums gehad.
Op zekere dag kwam er in de klas van Igor een
nieuw meisje. Ze heette Marga. De eerste dag ging
Igor al naar Marga toe. "Waar woon jij?" vroeg hij.
"In dat grote huis op de hoek van de Kerkstraat", zei
Marga. "Poeh!", zei Igor meteen. (Igor zei vaak
"Poeh") "Ik woon in een veel groter huis." Marga
moest erom lachen. Waarom wilde hij in een groter
huis wonen? Marga speelde het spelletje mee. "Mijn huis heeft
wel drie verdiepingen" zei ze. "Ons huis heeft er
tien", zei Igor. "Mijn huis heeft een grote tuin met
ponnies", verzon Marga voor de grap. "Poeh, ons
huis heeft een park met olifanten..." verzon Igor
snel. "Misschien", zei Marga toen, "misschien heb
ik wat overdreven. Mijn huis heeft maar twee verdiepingen en in de tuin
zijn alleen konijnen."
"Nou", zei Igor, "zie je wel dat je een opschepper
bent!" Toen zei Marga: "Dan wil ik jou huis wel
eens zien. Kan ik op bezoek komen?" "Natuurlijk",
zei Igor. Van die dag af werd het leven van Igor een
hel. Iedere dag moest hij nieuwe smoesjes verzinnen. Dan weer was
zogenaamd zijn moeder ziek.
Dan weer waren de olifanten op hol geslagen, dan
weer waren tien etages van het huis in de grond gezakt. Maar Igor
durfde niet te zeggen: "Sorry Marga, ik had ongelijk" En omdat Igor dat
niet kon zeggen, daarom werd hij een gevangene in zijn eigen
leugen. Jezus zei: "Je moet durven zeggen: sorry, ik
had ongelijk...!

