# Laat u niet afschepen

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 6 augustus 2023
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 20e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/20/laat-u-niet-afschepen/


"Laat u niet afschepen."Een ongewone titel, toch bedoeld als compliment voor een vrouw uit de streek van Tyrus en Sidon (Mt. 15,21-28).

Tyrus en Sidon liggen in het Zuiden van Libanon niet al te ver van de grens met Israël. Het waren welvarende steden in de Bijbelse tijd. Ze lagen in het land van Kanaän. Van oudsher waren de kontakten tussen de Israëlieten en de bevolking van Kanaän niet schitterend.

Jezus trok er zich terug. Mattheus en Marcus die dit vermelden geven geen reden aan. Het was niet, zoals we al te vlug zouden denken, om er zijn boodschap te brengen. Want Jezus hield zich aan het consigne dat hij zelf aan zijn apostelen had gegeven dat zij zich moesten wenden naar de verloren schapen van het huis van Israël en zich niet onder de heidenen mochten begeven (Mt. 10,5-6).

Jezus trok er heen omdat hij wellicht wat rust wou na zijn disputen met Farizeeën en Schriftgeleerden. Zij waren hem vanuit Jerusalem op de vingers komen tikken omdat hij en zijn leerlingen een aantal voorschriften van de wet niet onderhielden.

Daarnaast was er wellicht ook wat onrust over de toekomst als hij dacht aan wat met Johannes de Doper was gebeurd, die onthoofd werd op bevel van Herodes (Mt. 14, 11-1-12). Herodes toonde zich bezorgd om de toenemende vermaardheid van Jezus, onder meer na de wonderbare spijziging van duizenden mensen (Mt. 14, 13-21). Misschien wou Herodes ook Jezus gevangen nemen en doden.

Jezus zocht wellicht wat rust. Maar het lukt Jezus niet om gans incognito in die streek van Tyrus en Sidon te vertoeven. Het was een heidens gebied, waar de bevolking overwegend Kananees was. En daar komt een vrouw met een grote zorg om haar zieke dochter naar hem toe. Zij was een Kananese. Zij spreekt Jezus aan met Joodse messiaanse titels als Heer en Zoon van David en smeekt om zijn hulp. “*Heb medelijden met mij, Heer, Zoon van David*” (Mt. 18,22).

Waar iemand ziek is in een familie, leeft gans het gezin mee. Het was de vrouw wellicht al ter ore gekomen dat Jezus zieken had genezen en ook mensen die door de duivel zouden bezeten zijn (Mt. 8,28-33; 9,32-33).

Jezus hoort de bede van de vrouw voor haar dochter, maar hij geeft geen antwoord. En de apostelen dringen zelfs aan dat hij deze vrouw zou wegsturen. Deze reactie van Jezus choqueert en verwondert ons. Wij zijn nog meer verrast wanneer hij tot de vrouw die aandringt zegt dat het niet goed is om het brood dat voor de kinderen bestemd is aan de honden te geven. Het antwoord van Jezus is niet zo schoon wanneer hij de kinderen van het volk waartoe deze vrouw behoort met honden vergelijkt, het moge dan nog lieve huishondjes zijn.

Het lijkt de mentaliteit van eigen volk eerst. Wij hebben meer sympathie voor hen die zeggen dat wie in nood verkeert recht heeft om geholpen te worden. En meer nog, dat wij niet zeggen, maar er ook naar handelen om welzijn te delen en te bevorderen.

Het is een sterke en moedige vrouw. Zij laat zich niet afschepen en vindt een vlot antwoord op de uitspraak van Jezus. Zij zou al tevreden zijn met de kruimels die van de tafel vallen.

Wij zouden hier kunnen uitweiden over de ongelijke verdeling in de wereld, over de vele soorten voeding voor honden en katten en over de vele mensen die moeten bedelen en over kinderen met de lege brooddoos.

De vrouw gaf een raak antwoord. Jezus ziet en waardeert het groot geloof van deze vrouw. Haar vraag wordt ingewilligd. Zij wordt geprezen om haar geloof, zoals Jezus ook al eerder de honderdman had geprezen en verhoord die naar Jezus kwam voor de genezing van een zieke dienaar (Mt. 8,5-13).

Jezus heeft wellicht gelachen om het antwoord van deze vrouw, die het optimisme verkiest boven het pessimisme. “Waarom zou je zuchten als je de kracht hebt te glimlachen?” (Eric –Emmanuel Schmitt). In al haar zorgen behoudt ze de zin voor humor.

Deze vrouw heeft een verandering teweeggebracht bij Jezus. Ze heeft hem van gedachte doen veranderen. Hij doorbreekt grenzen en verhoort haar gebed. Zij is voor ons voorbeeld en een aanmoediging om met onze zorgen naar de Heer te gaan.

Waar Jezus aanvankelijk zijn leerlingen uitzond naar de kinderen van Israël, heeft hij hen bij zijn afscheid naar alle volkeren gestuurd. In het verhaal van Mattheus is allicht ook verwerkt dat het woord van Jezus na zijn heengaan zowel joden heeft bereikt als niet joden.

God, is de Heer van alle naties (ps. 67). Hij heeft zijn verbond met Israël niet opgezegd, maar het verruimt naar alle volkeren.

Paulus krijgt zeker geen honderd op honderd voor elk van zijn uitspraken over de rol en de waardigheid van de vrouw. Maar hij houdt ons toch deze grote stelregel voor ogen: Eén in Christus. “*Gij zijt allen kinderen van God door het geloof in Christus Jezus. Want gij allen die in Christus zijt gedoopt, zijt met Christus bekleed. Er is geen Jood of heiden meer, er is geen slaaf of vrije, er is geen man en vrouw: allen tezamen zijt gij een persoon in Christus Jezus*” (Gal. 3,26-28).

Op vele plekken en veel domeinen worden vrouwen verongelijkt. “Vrouw zijn is altijd een nadeel van jewelste”, schreef onlangs Marjoleine de Vos (D.S. 18.07.23).

In de synode over synodaliteit is de vrouw present. Dit is al duidelijk in het slotverslag van de Europese bijeenkomst in Praag, waar vrijwel alle delegaties aandacht besteden aan het onderwerp van de deelname van vrouwen en hun rol in de Kerk. “*Veel vrouwen spraken hun pijn uit over de ontkenning van hun deelname aan het leven van de Kerk en zeiden zich uitgesloten en gediscrimineerd te voelen. Vrouwen spelen een cruciale rol in het leven van de Kerk. Maar veel mannen en vrouwen spraken over een Kerk die de volheid van de gaven van vrouwen ‘uitsluit’.*” (Ierland) Dit is een van de meest genoemde punten in alle rapporten en het wordt telkens in soortgelijke bewoordingen benoemd. Wit-Rusland benadrukt “*de grotere aandacht die wordt besteed aan de rol van vrouwen in het leven van de Kerk. Op grond van het sacrament van het doopsel moeten zij, als leden van het Volk van God met gelijke waardigheid, hun rechtmatige plaats innemen bij de uitvoering van de missie en activiteiten van de Kerk.”* (Wit-Rusland). Luxemburg roept op tot “*versterking van de rol van vrouwen en hun deelname op alle niveaus van het kerkelijk leven, waarbij eindelijk rekening wordt gehouden met hun charisma en talenten.”*

Over de rol van vrouwen in de kerk klonk in alle continentale synodes verregaande eensgezindheid: die moet worden erkend en uitgebreid. In het werkdocument komt het onderwerp expliciet aan bod bij de vragen over de uitdaging ‘zending’: ‘Hoe kan de kerk haar zending vervullen door de doopwaardigheid van vrouwen te erkennen en te bevorderen?’ Hier wordt ook een duidelijk doel vooropgesteld: ‘Er moeten samen concrete antwoorden worden ontwikkeld om te zorgen voor meer erkenning van de *doopwaardigheid van vrouwen* en om alle vormen van discriminatie en uitsluiting te bestrijden waarvan zij het slachtoffer zijn in de kerkgemeenschap en in de samenleving.’

