# Honden en kinderen (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 9 augustus 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 20e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/20/honden-en-kinderen-2008/


Je kan nergens voorbijgaan of je hoort een hond blaffen.
Hondenliefhebbers zijn talrijk. Ze hebben geen moeite met het gesprek van Jezus en de Kananese vrouw.
Zij geven hun honden meer dan kruimels.
Het geld voor het voedsel van katten en honden zou veel ondervoede kinderen ten goede kunnen komen.

Er zijn culturen waar het erg is iemand met een hond te vergelijken.
Zo begin een leerkracht ongewild een grote fout, toen zij tijdens een spel een allochtone leerling een hond liet uitbeelden.

Jezus ontmoet een vrouw van heidense afkomst.
De vrouw bidt en gebruikt christelijke gebeden.
Zij spreek Jezus aan zowel met een Joods christelijke bede als met een Griekse.
Zij noemt Jezus Heer en Zoon van David.
Toch is Jezus niet bepaald in goeden doen die keer.
Hij hoort de bede van de vrouw en reageert aanvankelijk niet, tenzij met te zwijgen.
Wij begrijpen moeilijk zijn afwijzende houding.
Meestal is Jezus geraakt wanneer hij mensen in nood ziet.
« *La charité n'a pas de couleur ni d'heure*. »
Op goed doen staat geen uur en geen kleur.
Waarom is Jezus nu zo star?

Ik zou liever horen dat die uitspraak niet van Jezus is, maar van de eerste christenen.
Die hadden moeite om vreemden in hun kring op te nemen.
Joden noch christenen hadden het niet voor die Kananese bevolking.
Jezus handhaaft zijn stelregel. Hij is gezonden voor de kinderen van Israël.
Als Verrezen heft hij later deze regel op.
Hij zendt dan zijn leerlingen naar alle volkeren.
Het Oude Testament had nu en dan een ruimere kijk op de geschiedenis van Gods verbond met mensen.
Dit voelde althans de trito-Jesaja die de vreemdeling uitnodigt naar Gods heilige berg (Jes. 56, 7).
Bij de apostel Paulus is dit universalisme ten volle aanwezig.
Hij richt zich tot de heidenen, maar blijft bekommerd om Israël, het volk, waaruit hij zelf afstamt (Rom. 11,13).

Een klagende, wenende mens raakt ons.
Maar het mag niet te lang duren. De leerlingen vonden het geroep van die vrouw vervelend.
Zij wensen dan ook dat Jezus haar wegstuurt of vlug op haar bede ingaat.
Zij wensen dat haar geklaag ophoudt.
De leerlingen zijn hier geen voorspreker, maar buitenwippers.

De vrouw is bij deze ontmoeting de meest moedige.
Ze is te bewonderen omdat zij niet opgeeft en blijft aandringen.
Een kerkelijke hoogwaardigheid was gekend om koppig bij zijn standpunt te blijven.
Neen was neen. Na twee keer aandringen bereikte een kloosterzuster toch dat hij van mening veranderde.
Verheugd zei de zuster daarop aan Zijne excellentie dat zij blij
was dat zij erin geslaagd was haar bisschop van mening te doen
veranderen.
"*Neen, zuster ik had me voorgenomen om ja te zeggen als je twee keer zou aandingen*."

Is Jezus van mening veranderd door het aandringen van de bezorgde moeder?
Hij stelt in ieder geval een belangrijke gebaar.
Deze ontmoeting is een kantelmoment, waarin Jezus de kring verruimt.
Hij prijst haar geloof en geneest haar zieke dochter.
Zoals bij de honderdman toont hij dat het heil verder reikt dan de grenzen van Israël.
Meteen een vraag naar ons zelf. Tot hoe ver reikt onze liefde?
Hoe ruim is onze straat? Aan wie doen wij een plezier?
Wie mag bij ons aan tafel zitten?

"*Kobe m'n jongen, kruimeltjes zijn ook brood*", zei een Hollandse vader aan zijn kleine Jacobus.
Deze heeft dit tot in zijn oude dag onthouden.
De vrouw kreeg kruimels van de tafel.
Kort na die ontmoeting volgt bij Matteüs de tweede broodvermenigvuldiging waar alweer velen worden gevoed.
Waren bij die mensen die al drie dagen van huis weg waren heidense sympathisanten?
"*De kruimels waar de vrouw het over heeft groeien in het
verhaal van de tweede wonderbare spijziging uit tot manden vol brood,
zodat de Messiaanse overvloed niet beperkt kan blijven tot de joden
alleen.
Ook de heidenen zullen erin delen*" (R. Syx, *Homiletische Suggesties* 2005).
Het duurt een tijd eer de lange tafel, waar allen mogen aanzitten, is opgesteld.

De Kananese verdwijnt niet meer uit het geheugen.
Dit om een dubbele reden. Zij wijst ons op de volgorde van Gods aanbod.
De Joden zijn en blijven de eersten.
De heidenen zijn nadien geroepen. Zij mogen de kinderen van Israël niet vergeten.
Vervolgens is deze vrouw zoals de honderdman een krachtig voorbeeld van geloof en vertrouwen.
Beide komen van buiten Israël en imponeren door hun geloof.
Zoals de leerlingen van toen kunnen wij nu van beide leren.
De vrouw bereikt door haar geloof wat eerst onmogelijk leek.
Zij slaagt erin grenzen te doorbreken.
Niet te verwonderen dat het ontmoetingstafereel van deze vrouw met Jezus een plaats kreeg op de Verzoeningsicoon van
*Pax Christi*.

Dr Williams, de anglicaanse primaat richtte een groet aan de deelnemers van de Taizé-ontmoeting in Genève.
Hij haalde Etty Hillesum aan. Deze Joodse vrouw zag het als haar taak in verschrikkelijke omstandigheden zoals haar deportatie te getuigen dat God leeft.
Hij schrijft: "*Geloven betekent dat je door je manier van leven laat zien dat God leeft.
Leef zo dat je laat zien dat er meer mogelijkheden zijn dan in de wereld gemeengoed is.
Zo heb je de mogelijkheid om te vergeven, je te verzoenen, te
hopen en jezelf weg te cijferen door de noden van een andere te helpen
lenigen*."
Dit beoogde de bezorgde vrouw uit het gebied van Tyrus en Sidon.

