# 2e zondag door het jaar A (2008)

- Auteur: Nies Van Lier
- Datum: 19 januari 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 2e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/2/2e-zondag-door-het-jaar-a-2008-nies-van-lier/


Beste dorpsgenoten,

2008 is het Jaar van het Religieus
Erfgoed, waaraan Nederland ongekend rijk is. In dat verband stond er
een artikel in de krant (*Trouw*): "Hapje eten in de kerk."
Daarmee werd niet bedoeld het eten van het Lichaam en Bloed van
Christus. Het ging over een klein, oud en sterk vervallen kerkje in
Groningen dat dank zij de inzet van dorpsbewoners wordt
gerestaureerd. Eind 2009 heropent de kerk haar deuren, als leer- en
werkrestaurant, met Groningse streekproducten op het menu.

's Zomers bellen er mensen aan of ik
word op straat aangesproken door vakantiegangers die willen weten
waar ze iets kunnen eten en drinken. En dan moet ik met schaamte
zeggen: "Nergens," terwijl deze streek zo gastvrij wil zijn. En
ik moet hen verwijzen naar Meijel of naar Roggel waar ze vlak bij de
kerk twee restaurants vinden. Ik zou het ons allemaal gunnen dat
zomerse reizigers in onze kerk terecht kunnen, eens, als wij er niet
meer zijn.

En ik dacht: "Waarom wachten tot we
allemaal dood zijn?" Dikwijls staan zo'n 12 tot 16 banken leeg
als we mis vieren in de kerk. Zouden we die 's zomers niet opzij
kunnen zetten en zo ruimte scheppen om mensen een kopje koffie of een
frisdrankje aan te bieden? Dan zouden we blije gezichten in de kerk
krijgen, waar ze in de geest van Jezus voor bedoeld is. In een
*kerkdienst* krijgen we dat niet klaar!

Iets om creatief over na te denken of
te grauwelen.

In de eerste lezing staan weer
prachtige woorden, geschreven door een dichter of romanschrijver,
onder de beroemde naam Jesaja. Het zijn woorden die verwijzen naar
een tijd zo'n 1000 jaar eerder. Met die woorden probeerde hij de
mensen van zijn tijd aan te moedigen en te inspireren. En uit de
geschiedenis hebben we het bewijs dat hem dat gelukt is. Het beste
bewijs is wel dat uit het kleine volkje waar hij voor schreef, Jezus
van Nazareth is voortgekomen, die nu, 2000 jaar later, nog mensen
raakt en inspireert.

Wij zijn hier bijeen, omdat wij
geraakt en geinspireerd zijn door Jezus van Nazareth. Dat zeg ik wel.
Maar is het ook zo?

Is Jezus een "programma", zoals we
ze op TV zien en waar we naar kijken zoals we kijken naar *Boer
zoekt vrouw*?

Ik vind het heel moeilijk om te zeggen
wat Jezus belangrijk maakt in onze tijd en voor de omstandigheden
waarin **wij** leven. Eerlijk gezegd vind ik dat hij heel veel
mensen niet meer aanspreekt, of ze naar de kerk gaan of niet. Hij is
voor ons een vreemde geworden, omdat we nog altijd over hem horen
spreken met woorden die niet van deze tijd zijn. Jammer, maar is het
niet zo? Ik moet opeens denken aan "de boer, hij ploegde voort."
Ik zie hem achter de ploeg, zorgvuldig de aarde omleggen. Mooi om
naar te kijken maar wie zou daar nog van kunnen leven zoals we dat nu
gewend zijn.

Zijn wij dan die heidenen uit de
eerste lezing, die in het duister zitten? Mensen die achter afgoden
aanlopen, die onderworpen zijn aan allerlei vreemde overheersers?
Mensen, die aan de grenzen van de aarde wonen?

Daar hebben we geen last van. Als we
over de aarde rondkijken, en ons vergelijken met mensen in Afrika,
Azië, Zuid Amerika, dan zitten we volop in het licht, dan komen
wij niets tekort. Wat zou God of Jezus Christus nog aan ons leven of
aan ons geluk kunnen toevoegen? Zijn wij anders, beter dan
goedlevende atheïsten?

Heel lang geleden heb ik ergens dit
zinnetje gelezen: "Alles wat leeft, groeit. Wij groeien tot we dood
gaan. En als we niet meer groeien, zijn we dood."

En John Henry Newman (1801-1890), een
belangrijke Engelse filosoof en schrijver, spreekt over veranderen en
zegt: "Leven is veranderen en goed leven is dikwijls veranderen."

Zonder dat ik er naar gezocht heb,
mengt Jezus zich in het gesprek: "Ik ben de weg, de waarheid en het
leven." Die woorden komen uit het evangelie van Johannes.

De weg. Een weg voor ons is goed
geasfalteerd met duidelijke,witte lijnen. Een waarheid is voor ons
een waarheid als een koe. En leven? Daar weten we niet veel over te
zeggen. De weg van Jezus is de weg die ontstaat terwijl wij er over
reizen. Waarheid is iets dat aan ons groeit en waarvan we nooit
zeggen, met de vuist op tafel, :"Zo is het." En leven op zijn
manier? Dat vat ik samen in deze drie woorden: Compassie, zegen en
vreugde. En daarin kunnen we groeien, vinden we onze weg, ontdekken
we hoe mooi en bevrijdend dàt is. We zetten niet meer de
hakken in het zand, we durven van standpunt te veranderen. Er is
plaats voor anderen tussen de twee handen die de aardbol vasthouden.
We **leven.**

Daarbij vertrouwde Jezus op een
richtingwijzer die toen al 1000 jaar oud was, de Gulden Regel: "Wat
gij wilt dat anderen u doen, doe dat ook aan hen." En voegde daar
aan toe: "Dàt is de hele "bijbel."

Wie vindt dat hij of zij daar al heel
goed in is, hoeft alleen maar te doen wat een goede voetballer doet:
oefenen om nog beter te worden!

Zo is het.

