# Streling van God (2008)

- Auteur: Harrie Brouwers
- Datum: 9 augustus 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 19e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/19/streling-van-god-2008/


#### AFGROND

Ik kende haar nog uit een vorige parochie. Ze zat daar elke zondag met
twee keurige dochters in de kerk. Nu had ze me laten roepen. Ze lag er
in het hospice uitgemergeld bij. Ik had moeite haar te herkennen. Haar
hele leven had ze trouw de kerk bezocht. Menige ramp was ze te boven
gekomen met kaarsjes voor Onze Lieve Vrouw. Toch was ze geen kwezel
geweest. Over haar dochters die hun kinderen niet hadden laten dopen,
sprak ze vol respect. Met een flauwe glimlach van pijn en herkenning
begroette ze me. Ze stond voor de afgrond van de dood. De laatste
maanden had ze in de gapende leegte naar ‘Iets Hogers’ gezocht.
Tevergeefs. Met wijd opengesperde ogen vroeg ze ongelovig: ‘Zou God er
werkelijk zijn?’ De wanhopige vraag had haar hele leven gesluimerd op
de bodem van haar ziel. Nu stak zij de kop op. Is er wel een God? Heeft
het leven wel een zin? Of zijn we toevallig ontstaan om te vergaan in
een vacuüm van niks?\

#### GODS ZWIJGEN

Deze verschrikkelijke gedachte steekt soms in paniek de kop op. Ze
wordt doorgaans weggewuifd en verborgen onder luidruchtig vertier. Zou
het kunnen dat dit bestaan geen enkele zin heeft? Dat het leven
toevallig ontstaan is uit complexe moleculen. Dat ergens in de schimmel
van een achteraf-planeetje wat chemische troep is gaan broeien. Zouden
mensen zo ontstaan zijn? Domme eilandjes van bewustzijn die verbijsterd
vragen: waarom leven we? Waarom is er een kosmos? Maar het heelal
zwijgt. Een blind toeval laat de aarde beven als duizenden kinderen net
een half uur in hun wankele schooltjes zitten. Zou er boven de mens
niets zijn? Zou hij niemand verantwoording schuldig zijn? Zou hij
slechts een onderdeel zijn van een wreed spel van eten of gegeten
worden en het recht van de sterkste? \
Petrus liep over water, totdat hij zich ineens realiseerde dat hij over
het water liep, toen zonk hij: ‘Heer red me!’\
In de tweede wereldoorlog werden joden, zigeuners en homofielen
systematisch uitgemoord. Wie daarmee wordt geconfronteerd staart in een
afgrond van leegte; hij werpt een blik in de hel! \

#### VERSCHRIKKELIJKE LEEGTE

Elia had zo’n verschrikkelijk moment. Hij verdedigde de naam van Jahweh
toen allerlei afgoden het koninklijk paleis waren binnengedrongen. Elia
had de God van zijn vaderen verdedigd, de God die zijn volk uit de
slavernij had gered.
Elia komt voor Hem op, te vuur en te zwaard. Op
zeker moment worden 450 Baalprofeten onder zijn leiding vermoord. De
koningin is furieus.
Elia wordt depressief. Hij heeft bloed aan zijn
handen. Profetenbloed. Waarom? Bestaat God wel? Een God die mensenbloed
op prijs stelt, kan toch geen Vader zijn?
Elia moet een
verschrikkelijkheid leegte en eenzaamheid hebben ervaren. Hij zoekt de
dood en loopt een dagmars de woestijn in.
Elia heeft oog in oog met
het kille kwaad gestaan. Hij heeft de wanhopige vraag gehoord die op de
bodem van zijn ziel te sluimeren lag. Zijn we niet slechts een speling
van wat broeierige moleculen, zonder goed en kwaad, bestemd om voor
immer ten onder te gaan?\

#### KOSMISCHE STRELING

Ik besef dat ik meer vragen opwerp dan ik ooit kan beantwoorden. Maar
dít is het antwoord uit de bijbel: Elia heeft zich
teruggetrokken in een grot, in het woeste gebergte, waar zijn
voorvaderen God ervaren hadden. Hier zal God zich misschien aan hem
openbaren. Verwacht echter geen spektakel! Er komt geen bliksemstraal,
geen aardbeving. Er komt niets dat volkeren verstomt en de loop van de
geschiedenis verandert. Er komt niets dat kan concurreren met het
ontstaan of verdwijnen van dinosauriërs. Geen komeet slaat in. Er
komt geen nieuwe relativiteitstheorie. Nee,
Elia voelt slechts een
zacht suizende bries over zijn huid. En hij knielt. De warme streling
van de wind brengt hem terug bij zichzelf. Zijn wanhoop is verdwenen.
Er komt rust in zijn hart. Hij verzoent zich met de wereld. Er is toch
een Geheim. Hij was even de weg krijt, maar nu weet hij dat er zin is.
Een mens is er niet voor niets. Wanhopige gebeurtenissen kunnen
verschrikkelijke vragen openscheuren, maar kleine, lieve incidenten
kunnen het vertrouwen in God weer herstellen.\

#### EVENWICHT

***Lieve
kinderen. Van alle toestellen in de speeltuin op de Franse Camping vond
Nancy de evenwichtsbalk het mooiste. Ze liep er uren over heen en weer.
Er stond een groot Frans bord bij met rode letters en die betekenden -
had oom Nico uitgelegd: ‘betreden op eigen risico!’\
Het
was ook mooi. De loopplank was ruim 3,5 meter lang. Nancy zei: zo lang
als de hele huiskamer. Hij was op sommige plekken bijna anderhalve
meter boven de grond. Nancy zei: zo hoog als een huis. Het mooiste was
dat haar vriendinnetjes er niet overheen durfden te lopen. En zelfs
haar broertje Bas durfde het niet. Die zei dat het iets voor meisjes
was.\
Nancy
rende weer opnieuw naar het begin, keek niet naar beneden, maar naar de
overkant, en huppelde eroverheen. Heerlijk!\
Maar
gister was iets vreselijks gebeurd. Oma was op bezoek gekomen. Ze was
met opa onderweg naar Parijs. Nancy wilde haar kunsten laten zien, maar
oma had gegild en geschreeuwd. ‘Pas op, Nancy! Dadelijk breek je je
been. Dalijk val je op die kleuter. Kijk uit, zie je niet hoe diep het
is en hoe hard je kunt vallen!’ Nancy keek, en inderdaad, het was
ontzettend diep. En er groeide ook brandnetels zag ze nu, en grote
keien lagen er ook. En achter de rode Franse tekst zag ze nu drie
uitroeptekens staan. En ze wilde over de balk rennen, maar ze durfde
niet meer. Soms moet je gewoon niet nadenken!***

