19e zondag door het jaar A (2008)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 131 niet laden
Zusters en broeders,

Het was de vroege morgen van de laatste vakantiedag. Vooraleer daadwerkelijk huiswaarts te keren, maakte ik een laatste stop in Varengeville sur mer, een klein, onooglijk dorpje, net boven Dieppe en net boven de zee ook. Het idyllische Romaanse kerkje, aan de rand van de kalksteenrotsen die de zee induiken wordt er omgeven door het kerkhof. Ik zag er het graf van Michel Ciry, een vrij bekend schilder, schrijver en componist.
De wind speelde wild met het water beneden. Mijmering was die ochtend mijn deel. Een ander graf, even verder naast dat van de bekende, werd door eenvoud getekend. Een kruis uit steen gehouwen, met een naam, een leeftijd en een grafschrift dat tot nadenken stemt. Er stond: aime Dieu et suis ton chemin. Hou van God en volg je weg.
Als afsluiter van enkele dagen rust kon dat tellen.
Bemin God bovenal. Het is het eerste en voornaamste gebod. Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart, geheel uw ziel en geheel uw verstand.
En onze wegen?
Die gaan we toch allemaal?
Wie of wat we ook achterna lopen, hetzij onze wensen, onze dromen, onze fantasie; hetzij met een diepe vrede, hetzij met een zekere onrust... We zijn allemaal onderweg. Net als in de oude bijbelverhalen waarin God zelf met zijn mensen meetrekt. Doorheen de hoogtes en de laagtes van ieder mensenleven.
Ook die van ons.
Ieder mensenleven is een dans van vreugde en pijn, van hoop en teleurstelling, van verlangen en onvervulde dromen.
Wij zijn niet wie wij zouden willen zijn en daar hebben we het soms moeilijk mee.
Maar zijn we daarom minder waardevol?
Zijn het de verwezenlijkingen van het leven waar het om gaat?
Of de kracht waarmee we onophoudelijk aan ons geluk proberen te bouwen?
Liefde is onze kracht.
Liefde is de naam van elke Christen.
Liefde is de zachte dwang die ons doen en laten zou moeten tekenen.
Ook hier met vallen en opstaan.
Want we kennen het leven.
Soms komen we in stormen terecht.
Hoge golven van schijn en begoocheling beletten ons niets dan liefde te zijn.
Ze zaaien twijfel in ons hart. En angst. En onzekerheid over wat nu juist de diepste levenszin wel is. Daar haken mensen op af.
En wij?
Wij misschien ook.
Het is vaak vreemd hoe moeilijk het wel is om ook in de tegenheden van het leven de reddende hand van de Heer te blijven zien; hoe moeilijk het wel is ons ook dan gedragen te weten door de liefde van Jezus.
Want ook in de stormen van het leven komt Jezus op ons toe.
Ook in de stormen van het leven klinkt zijn Woord:
Ik ben het, vrees niet, kom!
Ik ben het, vrees niet, kom.

Alleen de zachte kracht van liefde kan de stormen van het leven stillen.
Alleen de zachte kracht van de liefde maakt ons sterk genoeg om de pijn te dragen en ons toe te vertrouwen aan wie groter is en sterker dan wij.

Het is de Heer.
Hij is niet het vuur dat ons verteert;
Hij is niet de donder die dreigend klinkt; niet in de aarde die vervaarlijk onder onze voeten beeft. Niet de storm.
Maar Hij die zijn hand reikt, waaraan wij mogen gaan. Als kinderen aan de hand van een vader. In vertrouwen, zonder angst.
Hij is de Heer...

AMEN.