Heer, zeg me over het water naar U toe te komen (2008)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 187 niet laden
Vorige zondag hoorden we hoe Jezus de menigte even wou ontvluchten om alleen te zijn en te kunnen bidden. Maar omdat Hij zag hoe het volk naar Hem verlangde, keerde Hij op zijn stappen terug, ging aan land, genas hun zieken, deelde brood en vissen met meer dan 5000 mensen. Jezus zocht het water op, om alleen te zijn en te kunnen bidden.

Vandaag vinden we de leerlingen in een boot aan hetzelfde meer. Jezus heeft hen al vooruit gezonden, Hijzelf zou de mensen, die verzadigd waren - zowel materieel als geestelijk - nu wel naar huis zenden. Dan kon Hij alleen achter blijven om op de berg wat te bidden.
In beide verhalen wil Jezus duidelijk alleen zijn om te bidden. Hij en de Vader, was genoeg. Hij nam er rustig de tijd voor, tot het avond werd.

Ondertussen was de boot al een heel eind weg op het meer. Waarover zouden de leerlingen het gehad hebben ? Over die merkwaardige brooddeling ? We weten het niet.

Wat we wel vernemen is dat de boot het zwaar te verduren had omdat de wind tegen zat.

En dan komt Jezus daar doodsimpel over het water gewandeld, hen tegemoet.
Het moment dat Jezus hiervoor uitkoos is niet onbelangrijk: op het einde van de nacht!
Sommigen spreken liever over 's morgens.
Voor is er een subtiel verschil. Bij het einde van de nacht ligt de klemtoon op de nachtfase van het leven. Het einde van onzekerheid, duisternis, angst.
's Morgens heeft voor mij meer positieve klanken. Je ziet de zon al opkomen, bijmanier van spreken. Nieuw leven kondigt zich aan.

Voor de leerlingen was het blijkbaar het einde van de nacht. Zij hadden nog geen nieuwe perspectieven in zicht. Het nieuwe leven krijgt pas gestalte zodra ze de Heer herkennen.

Ik vroeg me af of de wind ook voor Jezus tegenzat of had Hij de wind in de rug ?
Ik weet het niet.
Zou het gevoelsmatig een verschil zijn ?

Stel dat Hij de wind in de rug had. Dan kwam hij zijn leerlingen letterlijk tegemoet om hen te helpen, gerust te stellen. Als wij met de wind in de rug gaan (of fietsen) dan loopt alles vlotjes. We voelen ons gedragen.
Als het ons in het leven "voor de wind gaat" dan voelen we ons prima, gedragen door de goede dingen van het leven.
Wanneer wij het echter moeilijk hebben, - als de wind ons tegen zit - dan waarderen wij het des te meer wanneer iemand ons letterlijk tegemoet komt. Misschien komt die ons wel tegemoet vanuit een zich gedragen voelen door ....

Als Jezus de wind in de rug had, dan voelde Hij zich vermoedelijk gedragen door de Vader en de Geest. Samen zijn ze bekommerd, verantwoordelijk voor het leven van hun leerlingen.

Wanneer wij ons gedragen weten of gedragen ervaren, ook dan kunnen wij meer dan in andere omstandigheden. De wind van het vertrouwen en het geloof draagt ons als het ware over de moeilijkheden heen.
Ik stel me dan de vraag : gaan we op die momenten mensen tegemoet die het moeilijk hebben? En zo ja, vanuit welke gedrevenheid ?
Stel dat ook voor Jezus de wind tegen zat. Hij gaat zijn leerlingen achterna in plaats van tegemoet.

Het zou hem misschien heel wat moeite en durf gekost hebben om tot zijn leerlingen te gaan.

Maar in zijn levensverhaal merken we dat Jezus geregeld tegen de heersende winden, de algemene opinies enz ingaat omdat ze fout zijn. Hij durft het aan om tegen de wind in te gaan om zijn boodschap van liefde en vertrouwen te duiden.

Op diezelfde manier nodigt Hij ons uit om ook evangelisch tegen de huidige heersende winden in te gaan opdat iedereen zou kunnen leven en wel ten volle.
Misschien wilde Hij aan zijn leerlingen duidelijk stellen dat wie Hem wil volgen, zijn levensvisie wil delen, het niet gemakkelijk zal hebben en geregeld zal moeten vechten tegen de stormen.

Wil je met een zeilboot tegen de wind in vooruit geraken, dan moet ge laveren. Van links naar rechts en terug. Je hebt dikwijls de indruk dat je eerder achteruit gaat dan voorruit. Maar volhoudend kom je uiteindelijk toch voorruit.
Dat mag ook onze houding zijn: vanuit een gelovend vertrouwen weten dat laveren tegen de wind in lonend is.

Petrus wordt angstig als zijn aandacht naar de bedreigende kracht van de wind gaat. Dan dreigt hij kopje onder te gaan.
Hij beseft nog te weinig dat hij, wil hij Jezus volgen - in Hem geloven - dat hij tegen de wind zal moeten leren gaan, en erop vertrouwen dat de Heer hem nabij zal zijn in alle omstandigheden.

Merkwaardig vind ik ook dat zodra Jezus in de boot is, de wind ging liggen.
Vergelijk in de eerste lezing : in de stilte is de Heer aanwezig.

Dan is er zo'n vredig gevoel van veiligheid, van geborgenheid. Ik voel mij gedragen door de Heer, zoals een arendsjong dat leert vliegen en opgevangen wordt op de vleugels van de grote arend.
Zijn wij allen bij de Heer, is de Heer bij ons, dan hoeven we niet meer "tegen de wind in te gaan" en hoeven we geen tegenwind meer te vrezen.

Maar voorlopig zal de ventilator nog wat moeten draaien om Gods Geest en boodschap vanuit het evangelie tot ieder van ons te brengen, in ieder van ons te doen leven.

Laten we genieten van deze verfrissende en levengevende beweging.

Opmerking: deze homilie komt samen met de viering die hier ook is te vinden.