19e zondag door het jaar - "Nicky" (2005)

De komende week is het zeven jaar geleden dat Nicky Verstappen van het zomerkamp in Brunssum verdween en dood werd teruggevonden.

Er zullen in Heibloem mensen zijn die nog aan hem denken en daaraan wil ik stem geven.

In de Open brief van april 2003 hebben we gelezen over verantwoordelijk zijn en het boven krijgen van de onderste steen.

Intussen is gebleken dat het heel hard werk is die onderste steen inderdaad boven te krijgen. Niemand wil vuile handen krijgen. Heel begrijpelijk. En ook is gebleken hoe hard het is te leven met pijnlijke vragen die geen antwoord krijgen en hoe drukkend en zwaar het is een geheim te bewaren zoals het liedje zegt.

Is er geen andere manier om je handen te gebruiken: handen die alles zachter en hartelijker weten te doen en toch niet vuil hoeven te worden?

Tegen de wand voor u hangt de poster met de twee handen die de aardbol, met zoveel moois en nog zo veel meer ellende, vasthouden en hem met zoveel eerbied en zachtheid koesteren en toch heel schoon blijven.

We kunnen ons voorstellen dat we met een camera inzoomen op die aardbol totdat het dorpje Heibloem de hele ruimte tussen die twee handen vult. Dat beeld laat dan zien dat er een alternatieve manier is om die onderste steen boven te krijgen: zonder hard onderzoek en ondervragingen om de oplossing te vinden, zonder beschuldigingen. Wel in de hoop en met het gevoel dat die handen onze gemeenschap juist zo vasthouden en dragen zoals we zien op de poster.

En in die geest nodigt dat beeld ons uit om daartoe zelf iets van deze lieve handen in ons gedrag over te nemen.

Zo'n sfeer kan openheid en vrijheid brengen om dingen bij name te noemen, welke dan ook, dingen waarover om een of andere reden niets gezegd kan worden alsof een schijnbaar stilzwijgende afspraak daartoe verplicht.

Vastgehouden tussen die geduldige en bemoedigende handen durven we dan veilig met elkaar te praten over alles wat ons aangaat, wat ons lief is en wat ons pijn doet; dus niet over oplossingen, niet met beschuldigingen, wel naar elkaar luisterend met open oren en ogen die met aandacht en begrip de ander aankijken. Aldus maken we tot werkelijkheid wat die twee handen suggereren zonder dat we bang hoeven te zijn onze handen vuil te maken.

Met dat gevoel van veiligheid en geborgenheid onder elkaar zou de naam van Nicky Verstappen weer tot leven kunnen komen en zouden wij na lange tijd weer opgelucht adem kunnen halen. Vragen worden beantwoord en er hoeven geen geheimen meer bewaard te worden.

Als we op die manier met elkaar omgaan en elkaar vasthouden zoals we op de poster zien, dan blijft ons leven wel weerloos, maar niet zinloos.

Dat het zo moge worden.