# 19e zondag door het jaar A

- Auteur: Geert Dedecker
- Datum: 5 augustus 2023
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 19e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/19/19e-zondag-door-het-jaar-a-2023/


## UITNODIGING TOT DE DANS – OOK IN TIJDEN VAN CORONA EN LOCKDOWN…

![](/images/preken/bef695c59b0a4e7760a0cc6f6812ae8f.jpg)

***Storm op het meer – Sieger Köder***

## Lord of the Dance - The Dubliners

**I danced in the morning
When the world was begun,
And I danced in the moon
And the stars and the sun,
And I came down from heaven
And I danced on the earth,
At Bethlehem
I had my birth.**

***Dance, then, wherever you may be,
I am the Lord of the Dance, said he,
And I'll lead you all, wherever you may be,
And I'll lead you all in the Dance, said he***

**I danced for the scribe
And the pharisee,
But they would not dance
And they wouldn't follow me.
I danced for the fishermen,
For James and John
They came with me
And the Dance went on.**

***Dance…***

**I danced on the Sabbath** 

**and I cured the lame**

**The holy people** 

**said it was a shame**

**They buried my body** 

**And they thought I was gone**

**But I am the dance,** 

**and the dance goes on**

***Dance…***

**I danced on a friday** 

**when the sky turned black**

**It's hard to dance** 

**with the devil on your back**

**They ripped and they stripped** 

**And they hung me on high**

**And they Left me there** 

**on a cross to die**

***Dance…***

**They cut me down**

**And I leapt up high**

**I am the Life that’ll never, never die**

**I’ll live un you if you’ll live in me –**

**‘I am the Lord of the dance’ sais he**

***Dance…***

**Heer van de Dans** 

Ik danste bij daglicht, 

toen de wereld begon, 

ik danste bij maan 

en bij sterren, bij zon, 

kwam neer van de hemel 

en danste op aard, 

in Bethlehem heeft mijn wieg gestaan. 

*“Dans dan, dans, waar het ook zij,* 

*ik ben de Heer van de Dans”, zegt hij.* 

*“Ik leid je wel, waar het ook zij,* 

*Ik leid je wel bij de Dans”, zegt hij.*

Ik danste voor geleerden, 

vroeg farizeeën mee 

die wilden niet dansen 

die volgden niet mee. 

Ik danste voor de vissers, 

voor Jacobus, Johan,

en de Dans ging door. 

*"Dans ..."* 

Ik danste op sabbat, 

genas een lamme man, 

alleen het vrome volk 

dat sprak er schande van. 

Ze hebben me begraven 

met nog een steen d'r voor, 

maar ik ben zelf de Dans 

en ga nog altijd door. 

*"Dans ..."* 

Ik danste die Vrijdag 

bij alle duisternis 

een harde dans 

als het met de duivel is. 

Ze staken en braken me 

en gingen naar huis, 

ze lieten me alleen 

om te sterven aan een kruis. 

*"Dans ..."* 

Ze haalden me neer - ik sprong overend; 

ik ben het Leven dat nooit nooit sterft. 

Ik leef in jou als jij in mij –

"Ik ben de Heer van de Dans" zegt hij.

*"Dans ..."*

*herdichting: Wim Vroon*

![](/images/preken/03871a6e3cb5cd48b80bdd7ed0dec992.jpg)

***Pablo Picasso – Dance of Youth***

***Waterballet op het meer van Gennesareth***

*Op een keer vroeg Jezus aan zijn leerlingen*

*om scheep te gaan en over te steken naar de andere kant.*

*Zelf bleef Hij die avond alleen om te bidden.*

*Toen de boot reeds een eind van de kust was verwijderd,*

*werden zij door de golven geteisterd, want de wind zat tegen.*

*Maar in de vierde nachtwake kwam Hij naar hen toe,*

*wandelend over het water.*

*De leerlingen die Hem over het water zagen wandelen, werden doodsbang*

*en zeiden: het is een spook!  En ze gilden het uit van angst.*

*Aanstonds sprak Jezus hen toe, en zei:  Wees niet bang, ik ben het, vrees niet!*

*Petrus antwoordde:*

*Heer, als gij het zijn, beveel mij dan over het water naar u toe te komen.*

*Jezus sprak: Kom!*

*Petrus klom uit de boot, en wandelde over het water,*

*om tot bij Jezus te komen.*

*Maar bij het zien van de geweldige storm werd hij bang,*

*en riep, toen hij begon te zinken: Heer, red mij!*

*Aanstonds stak Jezus de hand uit, greep hem vast, en sprak:*

*Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?*

*En toen zij in de boot waren geklommen, bedaarde de wind.*

*Nu wierpen zij, die in de boot waren, zich voor Hem neer en zeiden:*

*Waarlijk, Gij zijt de Zoon van God. (Matteüs 14,22-33)*

Misschien is dit wel het mooiste trouw-verhaal uit de evangelie!  De Zoon van God en de eerste Paus, die samen de swing proberen te dansen – stel je voor…

Zie ze daar bezig op het wankele water, die twee tegenover elkaar: Petrus halsreikend en Jezus handen-reikend, hartstochtelijk op zoek om elkaar toch maar niet kwijt te geraken.  Wat een schitterend beeld van wat liefde kan zijn en verbondenheid en trouw.  Waterballet op het meer van Gennesareth…

Liefde is niet iets wat je eens en voor altijd kant en klaar in je bezit hebt.  Liefde is leven, liefde is groei.  Liefde maakt geschiedenis.  Trouw is een weg om te gaan.  Je waagt de stap zonder goed te weten waarom.  Maar iemand tegenover je nodigt je uit, vraagt je, smeekt om je…  En je waagt het dan maar, op goed geluk, en je vertrouwt er op dat er altijd een hand zal zijn die je vastgrijpt als je dreigt te verzinken in zeven zeeën van ellende en verdriet. En zo, vasthoudend die hand, loop je de angst en de twijfel onder de voet.  En je gààt.  Eerst angstig en aarzelend, maar stap voor stap groeit er een pad.  Gaan-de-weg, de ogen gevestigd op die mens tegenover je ga je samen naar het land aan de overkant, dansend over het water…

![](/images/preken/42a0cf7090aed67405d27d12da50c701.jpg)

Zoals de dichter zegt:

Jij geeft mij vleugels

en handen vol licht

Jij leert mij leven

zonder gewicht,

Lopen op water

en spelen met vuur

Jij maakt mij open – 

ik weet dag noch uur.

(Hein Stufkens)

![](/images/preken/0159596fe155a87a6e64c16e703b501c.jpg)

Zo gaat dat toch steeds weer: roeiend met riemen van verlangen lopen wij telkens over de golven heen van onze eigen angsten en zorg om zelfbehoud.  En onderweg besef je steeds meer: een mens heeft niet zoveel nodig om te leven.  Hoe zwaarder beladen, hoe moeilijker het wordt om over het water te lopen.  Hoe armer je bent, hoe lichter het loopt.  Zoals die Man van Nazareth heeft gezegd: ‘Neem niets mee voor onderweg: geen stok, geen reiszak, geen schoeisel.  Voor niets heb je gekregen, voor niets moet je alles weer weggeven…’ (Mt. 10,8-10).

Een mens die op de liefde vertrouwt hoeft bijna niets in handen te houden – alleen nog misschien wat dingen die niemand missen kan: een stem, een naam, een hand op je hart, wat broodkruimels om de weg te kunnen vinden en een slok wijn om de diepste dorst te lessen.  En in de rest zal de Vader uit de hemel wel voorzien… (Mt 6,32)

Want … vrijheid is verte, een weg om te gaan

vrijheid is zoeken, geen veilig bestaan

geen god en geen mens die je zegt hoe te leven

vrijheid: een stem die je roept in de nacht.

Vrijheid is gaan waar een mens op je wacht

een stem en een vuur om je richting te geven,

en je hart en je hand

zonder boei, zonder band

om vrij aan een ander te geven…

(uit een lied van Jan Verhoef)

Ach, wat een schitterende bijbelse droom is dat: ‘Van de stormzee, de holle golven een straat maken…’.  En dan maar ‘zwemmen en varen, lopen de branding in, lopen maar, lopen over de zee…’ (H. Oosterhuis).  Het is de meest adembenemende gedachte waarop een mens kan komen…

![](/images/preken/4de295d3b6c8ca220cd9342252de8a8f.jpg)

![](/images/preken/185da0c773d784d189d1f2c9e6407f32.jpg)

![](/images/preken/d5b5fb53423e0b6700d079bc805f6379.jpg)

**Toon Hermans**

Het was een warme avond, in het begin van de zomer, en hoog in de populier zong de lijster. 

De eekhoorn zat in het gras aan de voet van de beuk. Zijn hoofd zakte langzaam omlaag en hij kon zijn ogen bijna niet meer openhouden.

`Hallo eekhoorn,' hoorde hij opeens. Hij keek op. Het was de olifant. 

`Hallo olifant,' zei hij. 

De olifant bleef voor hem staan en leek iets te willen zeggen. Hij schraapte een paar keer zijn keel en zwaaide zijn slurf van zijn ene schouder naar zijn andere schouder.

'Eekhoorn,' zei hij toen. `ja,' zei de eekhoorn. `Wil je met me dansen ?'
     `Dat is goed,' zei de eekhoorn. 

`Maar... eh... als ik op je tenen trap, word je dan niet boos?' 

`Nee,' zei de eekhoorn. `Maar je moet niet op mijn tenen trappen. 

`Maar als ik het toch doe?' 

`Nee, dan word ik niet boos.' 

`En als ik opeens heel gelukkig ben en met je in het rond draai en j e niet meer kan houden en jij met een enorme klap tegen de beuk vliegt en versuft blijft liggen, word je dan ook niet boos?'

De eekhoorn dacht na en zag zichzelf in het gras liggen, op zijn rug, onder de beuk, terwijl er een enorme bult op zijn voorhoofd verscheen.

`Nee,' zei hij langzaam, `dan word ik ook niet boos.' 

`En als ikje dan overeind trek en verder dans ?' 

`Nee, dan ook niet.' 

De olifant slaakte een diepe zucht, keek even heel ernstig en legde toen één voorpoot om het middel van de eekhoorn.
     De maan scheen, de lijster zong en de olifant en de eekhoorn dansten. 

Na twee passen trapte de olifant op de tenen van de eekhoorn. 

`Au,' zei de eekhoorn. Maar hij werd niet boos. 

Nadat hij nog tien keer op de tenen van de eekhoorn had getrapt en de eekhoorn niet één keer boos was geworden voelde de olifant dat hij heel gelukkig begon te worden. 

De nachtegaal was ook gaan zingen en op de onderste tak van de beuk ging het vuurvliegje aan en uit. 

De olifant draaide de eekhoorn, al dansend, om zich heen, steeds harder en wilder. Ik denk, dacht de eekhoorn, dat ik weet wat er nu gaat gebeuren. 

`Hol' riep de olifant. Maar het was al te laat. De eekhoorn vloog met grote snelheid door de lucht en kwam met een zware dreun tegen de beuk terecht. 

Even later dansten ze weer. De olifant danste en de eekhoorn strompelde in de maat. De olifant probeerde niet meer te draaien en zo min mogelijk op de tenen van de eekhoorn te trappen. 

`Wat dansen we mooi!' fluisterde hij in het verkreukelde oor van de eekhoorn. 

`Ja,' kreunde de eekhoorn. 

`Zo zou ik altijd wel willen dansen,' zei de olifant. 

`Ja,' mompelde de eekhoorn terwijl het vuurvliegje toekeek en vriendelijk aan en uit bleef gaan. Dat meen ik echt, dacht de eekhoorn.

Uit Toon Tellegen: ‘Na aan het hart – Dierenverhalen vol vriendschap’

**Een meisje**

**Ze wacht. 
Nee, denkt ze, ik wacht niet, 
ik dans.** 

**Ze danst, 
ze danst met lange, ranke passen, 
langzaam en aandachtig, 
ze houdt haar ogen dicht,** 

![](/images/preken/0269d28347c17b361d29f27c61b836dd.jpg)

**ze danst door deuren en door ramen 
en door lange lankmoedige dagen - 
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer -** 

**en telkens als ze niet meer kan 
en bijna, bijna valt
denk ze: ik? 
ik val niet, ik dans.** 

**Toon Tellegen**

![](/images/preken/c1e7c8f48c2ab199ab63cd4750ff10e5.jpg)

---

**OVER WATER WANDELEN - ZWEMMEN IS EEN BEETJE BIJNA HEILIG ZIJN…**

![](/images/preken/849af8eb3ae3425e283270efd25a6fb2.jpg)

Levensles

Zoals je op een duikplank staat,

de afstand tussen jouw

en het klotsende blauw

veel groter lijkt dan hij leek

toen je vanuit het water keek;

zoals je weet dat je nooit

zult durven duiken, teruggaan wel

mogelijk is, maar alleen als je

verder kunt leven zonder ooit

nog in de spiegels te kijken;

zoals je het plotseling doet, 

duikt, voor je een besluit

kunnen nemen voorover valt,

de ruimte in, dat klotsende blauw

tegemoet suist, volstrekt willekeurig

tegen waterspiegel knalt, maar

nog zinkend al juicht, bijna 

barstend van trots en de

brandende pijn in je huid -

zo zou je soms moeten leven

Kees Spiering

**Het water draagt mij vriendelijk**

**zonder mij te vragen wie ik ben**

**raho rahiti**

Een zwemmer is een ruiter

Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,
is liefhebben met elke nog bruikbare porie,
is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.

En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,
is met armen en benen aloude geheimen vertellen
aan het altijd allesbegrijpende water.

Ik moet bekennen dat ik gek ben van water.
Want in het water adem ik water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.

Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.

Paul Snoek

![](/images/preken/b325eb6d848486d97430c360ee4516e7.png)

**- je veux nager**

**De zwemmer**

*t: Ruud Engelander - m: Boudewijn de Groot* 

Een zwemmer zwemt, hij zwemt in zee
Hij zwemt weg van het strand
Maar neemt bepaalde beelden met zich mee
Van wat hij achterliet op het land


Hij zwemt en denkt niet aan later
Hij heeft geen last van angst of aarzeling
Boven hem lucht, onder hem water
Een zwemmer is een enkeling


Hij baant zich een weg door het water
Hij is al flink op weg naar Engeland
Achter zich hoort hij geschater
Iemand die achterbleef op het strand


Wat meegaat dat laat hij ook achter
Wat in de war van een herinnering
Kijkt hij eens om en zwemt wat zachter
Verdriet is een verdragend ding

De kust is een vage belofte
Het koude water, de verzekering
Dat hij alles waarin hij geloofde
Niet zonder reden door iets nieuws verving


Een zwemmer zwemt, hij zwemt in zee
Hij zwemt weg van het strand
Maar neemt bepaalde beelden met zich mee
Van wat hij achterliet op het land

Te water 

Die keer dat hij, tien jaar oud, 

te water raakte en dacht, 

toen hij aan wal was gebracht: 

Er is iets vreselijk fout. 

Het water is heerlijk groen, 

het is er rustig en goed. 

Niets is er meer dat je moet, 

alleen wat je zelf wil doen.

Is dit dan het hemelrijk? 

Al de mensen die daar staan, 

hebben gewoon kleren aan. 

Niets dat op een engel lijkt. 

De werkelijkheid keerde terug. 

Maar de ziel had geroken aan 

wegwieken uit het bestaan. 

Nog lang was hij zweverig.

Peter Verstegen

**Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn…**

Misschien is dat verhaal van Jezus die samen met Petrus over het water probeert te wandelen, wel het mooiste Passverhaal uit alle evangelies (je vindt het in Matteüs 14, 22-33). Het verhaal zegt: geloven is de stormzee begaanbaar maken; de twijfel, de chaos, de non-sens onder de voet lopen; voelen en zien hoe het water breekt, zodat geboorte mogelijk wordt, verlossing, een weg naar de vrijheid…

Het doek van de doortocht door de Rode Zee in Exodus werd al eens overgeschilderd in het boek Jozua, waar de opvolger van Mozes als eerste van zeer velen de Jordaan oversteekt en het Beloofde land binnentrekt. En nu wordt door de evangelist Matteüs de derde en laatste laag op het majestueuze schilderij aangebracht.

Met machtige beelden hebben de vissers (die gewend zijn straffe verhalen te vertellen om de eenzaamheid kwijt te raken en de vrees voor een plotseling opstekende storm te bedaren) elkaar in hun visserslatijn alsmaar weer dit verhaal over Jezus verteld. En naarmate ze het doorvertelden, werd het steeds mooier, steeds straffer, steeds poëtischer en realistischer, steeds meer oprecht en echt - en dus steeds meer wààr. Vissers kunnen hun geloof en hoop zo nog het beste uitdrukken: het menselijk bestaan is  onzeker als een bootje dat ronddobbert op het water van de zee. Het moet maar even gaan stormen, en je kunt elk moment overboord geslagen worden, en ondergaan in de dieperik. Maar ondanks alle wedervaren hebben die vissers diep in het geheugen van hun hart altijd de hoop bewaard dat – hoe breekbaar en wankelbaar het leven ook is, er toch altijd een draagvlak is, een grond onder dit wankele bestaan, een hand die je vasthoudt… En dus vertelden ze maar voort aan wie het horen wilde, dat geloven zoiets is als over water wandelen…

![](/images/preken/b61d6602f5b07295eeaf2d9233bafeda.jpg)

![](/images/preken/be737412e23a4a109d986c7736912c1f.jpg)

**Martin van Wordragen - Zwemmer**

**waarom is leven overkant**

**waarom moet water breken?**

**wie heeft geroepen dat je toch**

**over de zee kunt lopen?**

**herman verbeek**

*Niemand kan op water lopen
Niemand heeft de zee zo lief
Niemand komt op eigen kracht zijn angst te boven
Niemand wil de zee beproeven
Niemand die er heil in ziet
Niemand wil er in haar zeggingskracht geloven

Wil je toch jouw angst beheersen
Wil je op het water staan
Weet dan waar je ooit
in bent begonnen
Je bent begonnen in het water
En beseft pas veel later
Dat je daar de zee
al eens hebt overwonnen

In de luwte schuilt de waarheid
In de schaduw wacht het licht
In de stilte gaan je oren open
In de moeite van het wachten
Ligt de ruimte vind je moed
In het donker gaan je ogen open
Zie je het pas goed

Iemand kon de zee kalmeren
Iemand nam de zee voor lief
Hij liep vooruit op onze
stoutste dromen
Jij wilt ook die kunst beheersen
Jij wilt ook op water staan
Maar je bent verblind van angst nooit ver gekomen
*

*Iemand heeft de zee begrepen
Iemand heeft jouw angst verstaan
Iemand is er uit de chaos opgedoken
Hij dorst te lopen op het water
Door die ene wist men later
Dat in diepe nood een hand wordt uitgestoken

In de luwte schuilt de waarheid
In de schaduw wacht het licht
In het donker gaan je ogen open
In de moeite van het wachten
Ligt de ruimte, vind je moed
In de stilte gaan je oren open
Hoor je het toch goed

Anna Suzanna
Loop naar mij toe
Kom over ’t water
Jij weet best wel hoe
Anna Suzanna
Kom, durf het aan
Ik zal je zeggen
Hoe je op kunt staan

In de luwte schuilt de waarheid
In de schaduw wacht het licht
Na de stilte zijn je oren open
Na de moeite van het wachten
Vind je ruimte, vind je moed
Kun je rustig op het water lopen
Zie je het pas goed*

*Jaap Zijlstra*

Water is een uitdaging, 

water is een element. 

Water is nooit zomaar water, 

maar altijd: zee, rivier, beekje of meer. 

Water is een uitdaging, 

en zwemmen in het water 

is de bedreiging proeven, 

de uitdaging aannemen 

van het roepende water. 

Zwemmen is 

je lichaamswarmte achterlaten 

aan een kapstok 

en een-twee-drie 

het wagen met het water. 

Duiken is 

jezelf blindelings vergooien, 

sterven in een ijskoud graf, 

en bovenkomen is 

tot werkelijkheid verrijzen, 

geboren worden en voelen: 

ik ben er dus nog! 

Water zegt: 

Spring maar, 

ik vang je wel op. 

Ik wijk, 

waar je ook bent, 

voor je lijf. 

Wat een toonbeeld 

van voegzaamheid: 

altijd gaat het water 

voor me opzij. 

Maar kijk uit, 

want met één slok 

zuigt het je omlaag 

en laat je uiterst 

welwillend verdrinken! 

Ga dus maar nooit 

met het water onderhandelen – 

van dat soortelijk gewicht 

vergeet het maar. 

Het water blijft levenslang vijand 

voor wie er niet 

levenslang tegen vecht. 

En wie zich verzet, 

mag er vrijuit mee spelen. 

Zwemmen is 

trotser zijn 

dan de trots van het water, 

is toeslaan 

en je laten strelen 

door de golven. 

Een mens stikt tenslotte 

van enkel maar lucht 

en op het droge 

snakt ons bestaan naar adem. 

Het water bergt ons 

in zijn koele hand en wij voelen: 

dit is een bed om in te wonen. 

Zo was het water 

van de schoot die ons droeg. 

Zo zal het zijn 

voor wie op zee wordt begraven. 

Water is schoot 

en graf tegelijk. 

Het is van vóór de geboorte en

van ná de dood. 

Fons Janssen

![](/images/preken/da188a444a248e6733dfdab2a4ebc1e7.jpg)

Selena Oliva Devoghel,leerling van het 5de leerjaar in de Academie Brugge dko, maakte dit werkje als online opdracht: 'Beeld jouw gemis uit van water, de zee, het zwembad, het niet meer kunnen gaan zwemmen in Corona-tijd.' Ze schilderde een krachtig blauw ritmisch wateroppervlak met veel speelsheid.

NATUURKUNDE

'O denkt men er zo over!'
zei het jongetje
dat de wet van Newton gelezen had

en hij steeg als een leeuwerik
in de dampige najaarshemel
en geen sterveling op aarde
heeft hem ooit nog teruggezien

Cees Buddingh' 

***‘Help je me even dragen?’***

***vroeg ik aan een voorbijganger***

***‘het leven weegt zo zwaar…’***

***Hij kinkte,***

***liep een eindje met me mee.***

***Hij liet de storm bedaren***

***en ik wandelde over de zee.***

***Annick – vanuit de vierde wereld***

**Voor het eerst**

**Toen het kind voor het eerst**

**de zee zag**

**rende hij met al z’n kleren aan**

**als de weerlicht het water in**

**Ik moest hem met grote sprongen achterna**

**hij zou naar Engeland gelopen zijn**

**Ad Goos**

**Bridge over troubled water (Simon & Garfunkel)**

When you're weary, feeling small
When tears are in your eyes, I will dry them all
I'm on your side


![](/images/preken/4984ae474dcbb2fa2c754f4c246327df.jpg)

When times get rough
And friends just can't be found
Like a bridge over troubled water
I will lay me down
 
When you're down and out
When you're on the street
When evening falls so hard
I will comfort you
 
I'll take your part when darkness comes
And pain is all around
Like a bridge over troubled water
I will lay me down

Like a bridge over troubled water

---

**BLIJVEN GELOVEN EN HOPEN: OVER WATER WANDELEN** 

**IN TIJDEN VAN CORONA EN LOCKDOWN…**

![](/images/preken/23d018c3f419ca34ef10f1422080175a.jpg)

**He Qi – Christ calming the storm**

Moet je Hem zien, die Man van Nazareth. Hoe Hij naar zijn leerlingen in de boot toe komt, wandelend over de zee. Hoe Hij over het water scheert als een duif, zoals die vogel-Geest deed bij de allereerste scheppingsdag. Hij doet nog maar een keer voor wat eigenlijk Gods-onmogelijk is, zwevend boven de gapende afgrond van alle nonsens, alle niets. Als een vorst loopt Hij over het water, wandelt op de vleugels van een nieuwe dag. Wat een waaghalzerij is dit, wat een halsbrekende toeren haalt die Man toch uit! Zoals Hij daar als een koorddanser over de golven loopt, zo zonder aarzelen en zonder vragen. Met overal om Hem heen nochtans alleen maar angst en ondergang. En de twijfel die bestendig opduikt als een valkuil voor zijn voeten. Zie hoe er ‘en-toch’ stap voor stap een pad groeit te midden van het water, hoe er een weg ontstaat, ‘gaan-de-weg’…

Dus bleef Hij maar zijn hele leven lang over dat wankele water lopen – zelfs geslagen en vermoord liep Hij nòg door. Hij was niet onder te krijgen. Steeds meer kwam Hij uit alle vormen van dood levend en wel overeind. Je herkende Hem op de duur aan Zijn stap. Hij liep niet meer met lood in de schoenen, slofte niet langer rond met zwaarmoedige dogma’s en aangeprate schuldgevoelens als blokken aan het been. Lichtvoetig was Hij onder de mensen, dansend en spelend liep Hij hen tegemoet, met handenvol toekomst die geneest en heelt…

Dat zijn leerlingen – zelf toch geen klein beetje met de zee vertrouwd - dat zó hebben verwoord, dat is geen literaire lichtzinnigheid, geen simpele naïviteit van bevlogen of licht-

benevelde nieuw-gelovigen. Het is veeleer uiting van een langzaam gerijpte hoop en een vast 

vertrouwen. Zo’n verhaal is een geloofsbelijdenis in pure poëzie! Geloven maakt vrij, zegt zo’n verhaal. Geloven maakt niet lichtzinnig, maar lichtvoetig. En daarvan wilden zij voor de hele wereld maar al te graag getuigen…

![](/images/preken/96e79c27fabb46c1c3131edd07459b07.jpg)

Geloven is leren wandelen over het water. Je neerleggen op de stroom. Er op vertrouwen dat het water je zal dragen. Alle zwaarmoedigheid en zwaarwichtigheid kwijt raken op de duur. 

Wie blijft hopen en geloven wordt steeds meer vrij en maakt anderen vrij; hij voelt zich in zijn element in het water – zoals een kind zich thuis voelt in het vruchtwater, veilig beschut en wachtend op geboorte. Ja waarlijk, ‘Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn…’ (Paul Snoek) 

**Als ’t stormt - Ramses Shaffy**

Als 't stormt rond je schip

Ga mee, ga mee

Met de storm die je voert 

naar een wilde zee

Want de macht is te groot

En te klein is jouw boot

En de tijd zal 't getij weer keren

Als 't stormt in je hoofd

Ga mee, ga mee

Met de storm die je voert 

naar een andere ree

En verzet je maar niet tegen 't verdriet

Want de tijd zal 't getij weer keren

Want de klip gaat niet opzij

En de wind gaat niet opzij

Je schip maakt haast slagzij

Want de storm kan niet voorbij

Het geweld, het gevaar en de angst 

die hoort erbij

Je hulpkreet hoort erbij

Maak de zeilen nu maar vrij

Als 't stormt in je hart

Ga mee, ga mee

Met de storm die je voert naar een wilde zee

Zet het anker niet uit

Red niet je huid

Want de tijd zal 't getij weer keren

**In het hart van de storm is het altijd stil…**

**(lieverlevenlezuze 1406)**

Gaat deze storm voorbij?

Of slaat hij met zijn vlagen

het licht uit onze dagen?

Gaat deze storm voorbij?

Keert deze zee zichzelf?

Of zullen onze dijken

voor het geweld bezwijken,

Keert deze zee zichzelf?

![](/images/preken/aca442805dbf9b16bc86135f6676470c.png)

Gaat nu de Heer voorbij?

Of zijn het droomgezichten

Die op de golven lichten

Gaat nu de Heer voorbij?

Het is de Heer, ’t is Hij!

Hij zal de zee bedaren,

de luchten op doen klaren.

Het is de Heer, ’t is Hij!

Hij blijft ons steeds nabij.

Hij wil zich aan ons wagen

en ons op handen dragen.

Hij blijft ons steeds nabij.

Kees Pannekoek

**Stap voor stap en hand in hand gaan mensen naar de overkant…**

Zo wandelt de Man van Nazareth onverschrokken over het water, Zijn toekomst tegemoet. En Hij nodigt Petrus (dat is de Kerk, dat… zijn jij en ik!) uit om hetzelfde te doen. En zie hoe Petrus als eerste, als echte voorganger, als primus inter pares van de Kerk, door het verlangen aangegrepen zonder nadenken overboord springt, weg uit alle oude zekerheden, om op zijn beurt over het water te wandelen…

Maar angst en twijfel pakken hem bij de kraag en sleuren hem mee met de zuigkracht van de dood. Simon-Petrus, geroepen om rots te zijn (dat wil zeggen: betrouwbaarheid, steun en sterkte en stevigheid, grond-onder-de-voeten voor zoveel anderen) zakt nu hopeloos weg in het water als had hij een zware molensteen om de hals. Vooraleer hij mensenvisser kon worden, moest hij dus zelf eerst betrouwbaarheid ondervinden vanwege Eén die zoveel groter is…

Dat is ook vanouds het schema van ons geloven. Jezus roept ons telkens weer in Godsnaam toe: ‘Kom!’ Wij zetten op Zijn woord een stap in het ongewisse. Wij twijfelen. Wij roepen om redding en 

ontferming: ‘Heer, red mij, ik verga! Kyrie Eleison!’ En met de ogen dicht geven wij ons tenslotte over aan Hem die ons de hand reikt. Hij die telkens weer zegt: ‘Vertrouw je maar aan Mij toe. Dan lachen en huilen wij samen ons antwoord naar de golven. En voor je het weet loop ook jij over de zeeën heen van je angst en ellende de dood onder de voet. ‘Kom!’, zegt Hij. ‘We zeggen samen Amen, Ik en jij…’

**Roeiend met riemen van verlangen…**

Toen Jezus weer aan land was leerde Hij Petrus dat je ook met je voeten kunt geloven. Als je maar die onzekere weg durft te gaan, over het water naar Hem toe. Wie gelooft en hoopt en liefheeft, loopt tenslotte de twijfel en de dood onder de voet…

Het tegenovergestelde van ‘geloof’ is in de Bijbel niet het ‘ongeloof’, maar de angst. De Kerk begint op Pinksteren, op het moment dat de leerlingen hun angst opzij schuiven, deuren en vensters open gooien, en vrank en vrij het marktplein op gaan om te getuigen en te vertellen over wat hen inspireert en beweegt. Zo is dat nog altijd, tot op vandaag.

# Suzanne - Herman van Veen

Suzanne neemt je mee
Naar een bank aan het water
Duizend schepen gaan voorbij
En toch wordt het maar niet later
En je weet dat ze te gek is
Want daarom zit je naast haar
En ze geeft je pepermuntjes
Want ze geeft je graag iets tastbaars
En net als je haar moet zeggen
Ik kan jou geen liefde geven
Komt heel de stad tot leven
En hoor je meeuwen schreeuwen
Je hebt steeds van haar gehouden

En je wilt wel met haar meegaan
Samen naar de overkant
En je moet haar wel vertrouwen
Want zij houdt al jouw gedachten in haar hand

En Jezus was een visser
Die het water zo vertrouwde
Dat hij zomaar over zee liep
Omdat hij had leren houden
Van de golven en de branding
Waarin niemand kan verdrinken
Hij zei "als men blijft geloven
Kan de zwaarste steen niet zinken"
Maar de hemel ging pas open
Toen zijn lichaam was gebroken
En hoe hij heeft geleden
Dat weet alleen die visser aan het kruis

En je wilt wel met hem meegaan
Samen naar de overkant
En je moet hem wel vertrouwen
Want hij houdt al jouw gedachten in zijn hand

Suzanne neemt je mee
Naar een bank aan het water
Je onthoudt waar ze naar kijkt
Als herinnering voor later
En het zonlicht lijkt wel honing
Waaraan kinderen zich tegoed doen
En het grasveld ligt bezaaid
Met wat de mensen zoal weg doen
In de goot liggen de helden
Met een glimlach op de lippen
En de meeuwen in de lucht
Lijken net verdwaalde stippen
Als Suzanne je lachend aankijkt

En je wilt wel met haar meegaan
Samen naar de overkant
En je moet haar wel vertrouwen
Want ze houdt al jouw gedachten in haar hand

![](/images/preken/6d9b11b195fb6018d5ebe166f9c6bff1.jpg)

![](/images/preken/fc74c5edd7f23da337196f3548eb258e.jpg)

We zitten te schepe en we moeten varen.

Samen met anderen,

mensen die we niet gekozen hebben,

maar die ons gegeven zijn

moet de boot van onze kerkgemeenschap

naar de overkant,

naar beter leven voor allen. 

Over de golven

en met een wind die soms lelijk tegenzit.

Wanneer er stormen komen

in de gemeenschap of in de wereld rondom,

laat ons dan niet panikeren,

laten we de armen dan niet zakken.

Telkens weer zal Hij er zijn,

soms rakelings nabij, teder zacht,

soms botsend hard.

Over de golven van het leven

zal Hij naar ons toekomen

zoals een mens komt naar een ander mens.

Hij zal in ons leven binnenkomen

welkom of ongelegen.

Veelal ongevraagd

zal Hij ons leven doorkruisen.

En zijn vraag

zal telkens hoorbaar zijn in mensen

en in het diepste van onszelf.

Waar is je broer? Je zus?

**Hoe anders** 

**Hoe zou het anders moeten** 

**geen vleugels** 

**alleen maar voeten** 

**alleen twee** 

**dan ze een voor een verzetten** 

**stap voor stap de grond ontmoeten** 

**zonder wortels** 

**maar niet los** 

**hoe zou het anders moeten** 

**wandelen met God**

**Inge Lievaart**

Wat heb jij aan de minsten gedaan?

Hij zal onrustzaaier zijn, ambetante gast,

openbreker van je veilige beslotenheid.

‘Doorgaan!’ zal hij zeggen.

‘Niet panikeren. 

Niet bang zijn in de tegenwind.

Heb vertrouwen. Ik ben er ook nog.’

Als we straks weer beginnen

aan wat heet het ‘nieuwe normaal’,

als we ons straks weer zullen wagen 

aan de herwonnen vrijheid

en ons weer roekeloos durven toevertrouwen

aan de golven van het leven,

aan de stormen van het menselijk bestaan,

laten we ons dan niet blind staren

op de kracht van de tegenwind.

Laat je niet afschrikken door alles 

wat het kerk- en gemeenschapswerk 

moeilijk kan maken.

Wie enkel dat ziet, 

is al gezonken nog voor hij begint.

Maar hou Hem in de gaten,

en zie de tekenen van zijn aanwezigheid.

Dan weet je eens en voorgoed:

geen mens staat er alleen voor.

(vrij naar een tekst uit 

de Pastorale Eenheid Emmaüs Brugge –

voor de 19° zondag door het jaar – A

**LICHTVOETIGER DAN DE MENSEN** 

Gaan naar de overkant, naar jou 

gaan naar de overkant 

naar wat nog niet gehaald is 

nog niet gezocht werd 

nog niet gehoopt, niet geprobeerd 

steeds maar niet gedurfd, 

gaan naar de overkant 

over het water van het bestaan. 

Niet met loden schoenen 

met de somberheid van de dood 

op het gezicht 

niet met de luidruchtige angst 

van de luchthartigen 

maar met het lachen en roepen 

van de lichtvoetigen. 

Handen zoeken voor houvast 

handen van iemand 

die al geleerd heeft alleen te zijn 

die bidden kan. 

Misschien wil dat wel zeggen: 

bergen verzetten in je hart 

keiharde onverzettelijkheid 

granieten onverzoenbaarheid 

stenen ongevoeligheid. 

Zou dat zijn wat Jesus van Nazareth 

in de nacht heeft gezocht? 

Hij een man die jouw schip de zee in duwt 

van het strand vandaan

van de rotsen weg: 

ga maar 

je hebt een zeil en een roer 

je hebt richting 

de overkant waarvan ik je verteld heb. 

Ga maar, ik kom je na. Ik ben er 

als het stormt kom ik. 

Met of zonder boot, je komt wel verder 

één voet in het diepdonker 

de andere op het schuim van de golftop 

gaandeweg vooruit door de storm. 

Zo zei hij, 

tot het laatst bleef hij hen leren 

zorgde voor voedsel onderweg, 

met brood en wijn zei hij 

dat je leven moet en blijven lopen 

niet zinken,  niet opgeven.

Toen kwamen de golven 

van haat en niet begrijpen over hem heen 

huizenhoog torenhoog 

hij moest en zou onder water 

hij moest ondergaan. 

De stenen die hem 

van het hart waren genomen 

de hardheid en de doodsdrift 

die molenstenen van 

gemalen worden en gebroken 

werden hem om de hals gebonden 

en zo is hij gezonken. 

Maar lichtvoetiger dan de mensen 

stond hij op uit de diepten van de zee. 

En toen ging zijn kleine kring begrijpen 

langzamerhand zagen zij hem hij 

liep hen tegemoet over het water. 

Ze hoorden hem roepen: 

blijf lopen, blijf eten en drinken, red elkaar

je hebt toch handen 

je hebt toch houvast aan elkaar 

zoals je houvast hebt aan mij 

geef handen vol jij 

jij man jij vrouw 

jij kind jij vriend 

jij ver weg en dichtbij 

jij zonder uitzicht zonder genezing 

jij in tranen zonder huis, zonder vreugde. 

Hier is mijn hand voor over de zee.

(Herman Verbeek in ‘Trouwen is dag aan dag’)

![](/images/preken/a0405d9e46291e50d6ffd1e5b5a51270.jpg)
