19de zondag dh jaar (2011)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 194 niet laden
OPENINGSWOORD
Broeders en zusters, welkom! De eerste lezing is onderdeel van een groter geheel. De profeet Elia heeft zojuist een paar honderd profeten van de afgodendienst van Baäl laten doden. De woedende heidense koningin Izebel heeft nu gezworen, dat Elia hetzelfde lot zal ondergaan en daarom is hij op de vlucht. Elia heeft zich verscholen in een grot.

Om Elia te bemoedigen, komt Jahwe-God aan hem voorbij, niet in een storm of aardbeving of in vuur, maar in een zachte bries.

Ook wij zijn weleens angstig, hebben het zwaar. Proberen wij tijdens deze heilige Eucharistieviering de stormen en aardbevingen in ons hart te bedaren tot een zachte bries. Proberen wij wat ons bedrukt in ieder geval eventjes los te laten. Dan kunnen wij merken dat God ook hier aanwezig is. Dan kunnen ook wij ons door God bij de hand laten nemen en strakjes weer gesterkt naar huis gaan.

OPENINGSGEBED
Laat ons bidden. Heer God, Gij doet uw woord gestand, Gij zijt getrouw. Kom ons ongeloof te hulp, laat niet toe dat wij ten onder gaan in twijfel. Neem ons bij de hand, zodat wij uw almacht ondervinden. Door onze Heer Jezus Christus, uw Zoon ... . Amen.

PREEK
Net als Elia leven wij in een spannende tijd. Zal het waar zijn wat Gerald Celente van het beroemde Amerikaanse Trents Institute zegt, dat binnenkort de grootste depressie ooit gaat aanbreken!? Op het internet valt te lezen, dat de paniek in de financiële wereld veel groter is dan men op de gewone journaals wil toegeven.

Als je veel geld hebt, kun je in deze wereld veel bereiken. Maar wat willen wij als godsdienstige mensen bereiken? Zowel Johannes de Doper als Jezus Christus beginnen hun prediking met de oproep tot bekering, want - zo zeggen zij - het Koninkrijk van God is nabij. En dat Koninkrijk is een door God zelf geleide gemeenschap van mensen, die geloven in Jezus Christus en die in vrede en harmonie willen samenleven.

Belangrijk is dus niet allereerst geld en macht, maar je eigen bekering, die van je familie, van heel de parochie, opdat het Koninkrijk van God meer zichtbaar wordt.

Wij hoorden in het evangelie over Jezus, die over het water wandelt. De apostelen waren bang, maar Jezus stelt hen gerust: “Vreest niet, Ik ben het”. En dan komt het! Petrus vraagt: “Heer, zeg mij dat ik over het water naar U toe moet komen”. Waarop Jezus antwoordt: “Kom”! En Petrus stapt op het water. Wat een geloof! Wat een vertrouwen! Maar plotseling wordt Petrus gegrepen door angst. Eigenlijk is het al moedig dat Petrus de zekerheid van zijn boot opgeeft, maar wat er verkeerd ging, was dat hij de Heer uit het oog verloor en zich liet verlammen door de aanblik van de woeste golven.

Beste medegelovigen, wij kunnen bedevaarten houden, rozenkransen bidden, naar de Kerk gaan, kaarsen opsteken, in de heilige Schrift lezen, wat allemaal heel goed is. Maar één weesgegroet met geloof gebeden is méér waard dan een hele rozenkrans met weinig of geen geloof. Maar een hele rozenkrans met geloof gebeden is uiteraard nòg meer waard.

Tegen de blinde Bartimeüs in Marcus 10 zegt Jezus: Ga, uw geloof heeft u genezen. In Marcus 9, 23 zegt Jezus tegen de vader van een bezeten jongen: alles kan voor wie gelooft. Waarop de vader antwoordt: Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp.

Broeders en zusters, wat is het geloof een machtig wapen. Maar in Lucas hoofdstuk 18, 8 vraagt Jezus zelf: Zal de Mensenzoon bij zijn komst het geloof op aarde vinden? Hoe zit het met ons geloof? Als wij niet geloven in de mogelijkheid dat de kerken ooit weer vol worden, geloven wij dan echt in God en zijn almacht? Hoeveel ouders zijn er niet, die verdriet hebben, omdat hun kinderen weinig of niet naar de Kerk gaan? Maar... bidden zij iedere dag voor hun kinderen... vol geloof en vertrouwen!? Of hebben zij zich bij de situatie neergelegd? Zou God, die heel de hemel en de aarde heeft gemaakt, niet in staat zijn om onze kinderen weer in de Kerk te krijgen? Zou onze God werkelijk zo’n kleine God zijn? Petrus was tenminste nog het water opgegaan, maar wij... wij zeggen soms al op voorhand: zoals het vroeger was, zo wordt het nooit meer!

Broeders en zusters, God is ons uiteindelijke levensdoel. En onze God is een almachtige God, een God van liefde. Als wij - onze ogen op Hem gericht - bidden voor onze kinderen en familieleden, voor andere noden in de wereld, zou Hij dan niet luisteren? Wij moeten niet te veel kijken naar de woeste golven van ons leven of van het leven van onze familieleden. Dat is waar Petrus in de fout ging. Hij had naar Jezus Christus moeten blijven kijken. Tijdens het Laatste Avondmaal heeft Jezus voor Petrus gebeden, opdat zijn geloof niet zou bezwijken en Petrus moest op zijn beurt weer voor ons bidden.

Wij staan dus niet alleen. Wij dragen ook elkaar. Wij bidden voor elkaar. En ook door Petrus en vele andere heiligen wordt er voor ons gebeden. Laten wij ook zelf bidden... met geloof. Dan zal God naar onze gebeden luisteren. Dan zullen er wondere dingen gebeuren, óók in onze tijd.

Gelukkig zijn er nog mensen met een groot geloof. In het ‘Katholiek Nieuwsblad’ stond een artikel over jonge mensen, die in onze wereld het verschil willen uitmaken.

Eén van die jongeren is Leah Darrow. Zij was op 25 juli één van de vijf jonge sprekers tijdens een bijeenkomst die werd gesponsord door de permanente vertegenwoordiger van de Heilige Stoel bij de Verenigde Naties, aartsbisschop Francis Chullikat.

Leah Darrow vertelde, dat zij haar carrière maakte van modellenwerk, nadat zij deelnam aan het populaire tv-programma America's Next Top Model. Het was haar duidelijk - zo verklaarde zijzelf - dat zij werk kreeg vanwege haar uiterlijk en niet vanwege wie zij ten diepste is. Toen haar foto’s uiteindelijk verschenen op de billboards op Time Square voelde zij een leegte in zich. Het had haar niet het beloofde geluk gebracht.

Nu is Leah bezig haar "grotere levensdoel" te vervullen: haar naaste lief te hebben en de mensheid helpen om niet te vallen. Leah Darrow heeft haar katholieke geloof inmiddels teruggevonden. Ze studeert theologie en geeft lezingen met een boodschap van bescheidenheid, bekering en Gods genade.

Op 25 maart 1945 verschijnt Maria in Amsterdam als de Vrouwe van alle Volkeren aan een vrouw, Ida Peerdeman. Maria geeft haar vele boodschappen en doet voorspellingen. Zo kondigde zij bijvoorbeeld de bevrijding op 5 mei aan en verklaarde, dat de bevrijding was te danken aan de rozenkrans.

Juist ook om de eenheid onder alle volkeren te verkrijgen vraagt Maria dat wij haar vereren en aanroepen als ‘de Vrouwe van alle Volkeren’. Ik heb drie van deze afbeeldingen. Ik zou het fijn vinden als Maria, de Vrouwe van alle Volkeren, in gezinnen, maar ook bij alleenstaande mensen, negen dagen lang op bezoek zou mogen komen, dat is de tijdsduur van een noveen. Jullie krijgen dan ook een godslamp met deze afbeelding. En vooral in gezinnen kan men dan bijvoorbeeld ‘s avonds samen enkele gebeden uitspreken, uit een boekje of zo uit het hart tot intentie van de eenheid onder alle volkeren en van de eenheid in de gezinnen.

Een plan bedenken om alle grote wereldstormen tot bedaren te brengen èn ook nog eens die plannen ten uitvoer brengen, dat gaat ons ver te boven. Wij kunnen alleen maar in onze eigen omgeving voorbeelden van eenheid en liefde geven en voor de rest kunnen wij er alleen maar heel veel voor bidden.

Ik hoop, dat veel mensen aan deze gebedsactie willen meedoen. Jullie kunnen je opgeven bij mij of bij Wiljan. Ik kom dan het schilderij brengen en dan zullen wij de eerste keer samen bidden.