Met onkruid leren leven

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Een vermaard kluizenaar op de heilige berg Athos, de monnikenrepubliek in Griekenland, liet in en bij zijn cel gestorven monniken begraven. Telkens als men hem er weer een bracht, placht hij te zeggen: 'Goed, laat hem maar komen, hier is nog plaats voor een zondaar'. Tenslotte kwam ook de hoogvereerde kloosterabt te sterven, maar de kluizenaar gaf onverstoorbaar hetzelfde antwoord. Ditmaal zelfs met een heel bijzondere nadruk. Toen men hem vroeg hoe hij het waagde zo'n aanzienlijk en heilig man een zondaar te noemen, antwoordde hij: Als ik in het paradijs kom, zal ik mij over drie dingen zeer verbazen. Ten eerste dat ik daar zelf ben aangeland, vervolgens dat ik er mensen aantref die ik er helemaal niet verwacht had, en tenslotte dat ik er bepaalde mensen niet vind, die ik er zeker verwacht had.

Dit misschien wat zonderlinge, maar toch betekenisvolle verhaal, kan wat licht brengen in die overbekende, maar ook wat bevreemdende parabel van het onkruid.

Vreemde parabel. Want hoe kan, in Gods naam, de eigenaar de opdracht geven om samen met de tarwe ook het onkruid te laten opschieten tot aan de oogsttijd? Is dit niet in strijd met de praktijk van de landbouwer en met zijn gezond boerenverstand? Is dit geen aanbeveling van de Heer zelf om maar een oogje dicht te doen en af te zien van de strijd tegen het kwaad?

Goed en kwaad, zegt de parabel zijn heel moeilijk van elkaar te onderscheiden. Over goed en kwaad, zegt de kluizenaar, kun je je grondig vergissen, misschien een heel leven lang. En als het evangelie en de monnik zo spreken, dan bedoelen ze allebei het goed en het kwaad dat over een heel mensenleven beslist. De scheiding tussen goed en kwaad gaat dwars door het mensenhart.

Tijdens zijn aardse leven heeft Jezus bewust geweigerd mensen absoluut tot het onkruid te rekenen. Hij at met zondaars en tollenaars en Hij zei: Niet de gezonden hebben een dokter nodig, maar de zieken. Jezus zegt dat er nog altijd toekomst is voor elke mens. Toen de farizeeën de overspelige vrouw wilden stenigen, gaf Jezus haar een nieuwe kans, en toen de boosdoener reeds naast Jezus aan het kruis hing, als onkruid, zei Jezus: 'Vandaag nog zul je met Mij zijn in het paradijs'.

Wat is nu onkruid en wat is nu tarwe?

Tot vijf keer toe noemt Jezus zijn leerlingen 'kleingelovigen', zelfs zijn eerste apostel Petrus. En van de andere kant staat Hij zelfs verbaasd over het groot geloof van de Kananese vrouw en van de Romeinse honderdman en verwondert Hij zich erover dat Hij bij hen een geloof aantreft, zo groot als in heel Israël niet te vinden is. De verbazing van de kluizenaar staat ook in het evangelie opgetekend: de eersten zullen de laatsten en de laatsten zullen de eersten zijn.

Leer met het onkruid leven, zegt Jezus. Dat geldt ook voor ons eigen leven. Als wij eerlijk zijn, dan weten wij uit eigen ervaring dat daar onkruid en tarwe naast elkaar groeien. Zodra wij menen dat wij een of andere ondeugd onder de knie hebben, dan steekt op een andere plaats weer een nieuwe ondeugd de kop op. Vandaar die eerste en grootste verbazing van de kluizenaar, dat in zijn eigen ongelovig hart, het geloof het toch nog als een onverwacht wonder gewonnen heeft. Wij mogen God zeer dankbaar zijn dat Hij bij het wieden van het onkruid zolang heeft willen wachten. Ook al zijn wij nog zo vlug met ons oordeel over anderen, toch hopen wij allemaal voor onszelf op een beetje uitstel, en God geeft ons dat. Dank zij God, die steeds zo een groot geduld heeft. Wij moeten ook leren leven met het onkruid in de wereld. De Kerk is nooit een zuiver korenveld geweest. In de tijd van de Inquisitie heeft de Kerk geprobeerd met geweld een zuivere Kerk te scheppen, het onkruid met geweld uit te roeien. Deze onevangelische poging ligt nog als een zware ballast op het geweten van de Kerk. Wij moeten de mensen verdragen en hun mening respecteren. Het oordeel over wat onkruid of tarwe is moeten wij aan God overlaten. Er zullen, zoals de kluizenaar zegt, in de hemel heel wat mensen zijn die wij er niet verwachten...