Over bidden gesproken

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Er zijn weinig mensen die goed kunnen bidden. Als ze het anders zeggen, betrouw ik het, eerlijk gezegd, niet. Bidden is een tere aangelegenheid. Zelfs de mens die er vele boeken over schreef zal op een oprecht moment toegeven dat het niet vanzelf gaat. Bidden is een vreemd gebeuren. Voor de meeste mensen is het in dit spel armoede troef.

Gelukkig worden wij vandaag in onze schamelheid bijgespron¬gen door Paulus. Hij zegt ronduit dat wij niet weten hoe wij moeten bidden. En André Louf - een monnik, een abt - zegt dat het beste begin van alle gebed de bekentenis is van onze armoede. Nergens en nooit zijn wij zo klein, zo ongeriefd van woorden.

Onze woorden zijn blijkbaar zeer geschikt om met elkaar te spreken over sport en politiek, over het werken en het winkelen, over het laatste nieuws van elke dag. Voor deze materies hebben wij woorden in overvloed. Wij zijn pratende wezens. Wij zoeken hoe dan ook communicatie met een ander mens via een vloed van vele veelzeggende of nietszeggende woorden. Dat weten we allemaal. En, laten we wel wezen, zwijgen is nog veel erger.

Zo passen woorden ook bij de mens als hij voor God gaat staan. Meteen begint echter een grote onwennigheid. Voor God kunnen of durven wij niet kletsen. Dat staat niet. Dat past niet. Toch voelen we aan dat we ‘ergens' onze ziel moeten openen. Dat wij moeten uitademen voor God. Daar begint nu het protest van Paulus. Het is alsof hij zeggen wil dat wij aan de verkeerde kant beginnen. Wij gaan ervan uit dat wij God iets of veel moeten zeggen. Paulus is een jood in hart en nieren. Hij weet heel goed wat het beginwoord is tussen God en mens: luister Israël. Mens, gebruik je oor-apparaat. God is voor goede luisteraars zeer welsprekend.

Eens zei me een monnik, een leermeester in het bidden, dit simpele woord: bidden is leren God te verstaan. Bidden is vragen dat Hij iets zou zeggen. En dan heel diep zwijgen. Bidden al zwijgend en goede woorden laten binnenvallen in ons gemoed. Een woordenloos gebeuren dus? Nee, dat kan niet. Wij zijn sprekende wezens. Alleen, als wij bidden, moeten we eventjes op de tong bijten... en zwijgen wanneer de grote mensen spreken. Pas als de Ander gesproken heeft, komen wij aan het woord. Daarmee komen we tot een ongewone definitie van bidden. Bidden is terug-klagen, terug-danken. Het woord van het bidden is altijd een terug-woord, een antwoord-woord.

Alfonsus de Liguori heeft vele boeken geschreven over het bidden. Hij componeerde vele gebeden en liederen voor het volk. Aan het eind van zijn lange leven zei die oude man: al onze woorden hoeven eigenlijk niet. Het enige noodzakelijke is dat je God zoekt. Met te veel woorden zet je Hem buitenspel. Wees geen stoorzender wanneer Hij iets zeggen wil. Anders geef je je eigen antwoorden op je eigen vragen.

Bij God in het zonnetje zitten, zei ooit een Afrikaans catechist.