# Je huis verlaten (2008)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 12 juli 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 15e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/15/je-huis-verlaten-2008/


Bij het voorbereiden van de preek van deze zondag bleef ik bij het
evangelie al bij de eerste zin hangen. Er staat dat Jezus op zekere dag
zijn huis verlaat en aan de oever van het meer gaat zitten. Dat klinkt
heel gewoon. Maar in de Schrift heeft elk woord zijn betekenis. Waarom
gaat Jezus van huis weg? Jezus verlaat zijn huis. In de bijbel staat
dat woord "huis" ook voor de bewoners, de familie, het geslacht, de
stam. Jezus had redenen te over om zich niet meer thuis te voelen in
Nazareth. Zijn contact met de bewoners van zijn geboorteplaats is niet
al te best. Ze hebben Hem zelfs willen stenigen. Jezus verlaat zijn
stam, zijn geslacht, want in zijn eigen moederstad wordt een profeet
niet geëerd.

Het huis als het beeld van het Volk Gods. Petrus
schrijft in zijn brief: "Laat u als levende stenen voegen in het huis
van God" (1 Petrus 2:5) Paulus noemt de volgelingen van Jezus
"Huisgenoten van God" (Ef.2:19). Zelf zegt Jezus: "in het Huis van mijn
Vader zijn vele woningen" (Joh.14:2). Paulus zegt: "Wij weten het
immers dat de aardse tent die onze woning is, eens zal worden
neergehaald. Maar dan heeft God voor ons 'n huis gereed in de hemel,
een onvergankelijk, niet door mensenhanden vervaardigd huis" (2 Kor.5:1)

Jezus
gaat van huis, verlaat zijn familie en zijn stam. Dat van huis weg gaan
wordt bij Matteüs altijd gevolgd door het woord "thuiskomen". Het is
een thema dat alleen bij Matteüs voorkomt. Hij gebruikt dit beeld maar
liefst zes maal in zijn evangelie! Je huis uit trekken en een nieuw
huis binnengaan. Jezus is iemand die zijn huis verlaat, de wijdere
ruimte in trekt en een nieuw huishouden begint. Het is jammer dat wij
pas in het evangelie van volgende week zondag horen dat Jezus weer een
huis binnengaat (13:36). Hoofdstuk 13 van Matteüs bevat de
“Parabelrede”. Dat hoofdstuk lezen we nu en de komende weken. En het
zal pas over twee weken zijn dat Jezus de hele serie parabels over het
koninkrijk Gods afsluit met een directe verwijzing naar de "huishouder"
die uit zijn schat nieuw en oud - in die volgorde! - tevoorschijn haalt
(Matteüs 13:52).

Jezus is een nieuw "huis", een nieuwe familie
aan het stichten. Dat is duidelijk. En in zijn voetspoor worden er
telkens nieuwe huizen gesticht. Er kwamen Dominicanen, Jezuïeten en
Franciscanen en aan het einde van de vorige eeuw werden er talloze
congregaties en ordes gesticht van vrouwelijke en mannelijke
religieuzen die gingen werken in het onderwijs, in de ziekenhuizen of
in de Derde Wereld. Ook vandaag de dag stichten mensen nieuwe huizen.
In Afrika zijn kleine christengemeenschappen ontstaan, in Latijns
Amerika de basisgemeenschappen, in India werken de zusters van Moeder
Theresa en in West Europa trekt de oecumenische basisgemeenschap van
Taizé alle aandacht, vooral van jongeren. En dat geldt ook voor de
intussen populaire Wereldjongerendagen!

Dat mensen nieuwe huizen
stichten is op zich niet zo verwonderlijk. Het heeft alles met het
woord "thuis" te maken. Een huis is comfortabel en veilig. Je woont er
beschermd achter dikke muren en gesloten deuren. We doen soms zelfs de
luiken voor de ramen. Thuis kan het gezellig zijn, met gelijkgezinden
onder elkaar! Mensen die hetzelfde denken en hetzelfde zijn. We hebben
het ook nodig: mensen bij wie we thuis zijn. Maar het heeft ook iets
gevaarlijk: je kunt zo gauw in je zelf opgesloten raken. Nazareth was
ook voor Jezus zijn thuisbasis. Het gaf Hem het gevoel van veiligheid
en beslotenheid. Een schuilplaats voor Hem en zijn familie. Maar
Nazareth wordt Hem te klein, te benauwend. Jezus verlaat Nazareth en
betrekt zijn eigen huis in Kafarnaüm. Maar ieder huis is Hem te klein.
Alle grenzen zijn te beperkt. Zijn kring wordt steeds groter. Steeds
weer trekt Jezus weg uit zijn huis om een nieuw huis te beginnen,
waarin iedereen welkom is: tollenaars en zondaars, hoeren en
Samaritanen incluis.

Ook wij dreigen iedere keer weer vast te
lopen in oude huizen. Dat geeft een gevoel van veiligheid. Maar Gods
huis is een open huis. En dat zou de kerk ook moeten zijn. Maar voor
dat we het weten maken we het oergezellig voor elkaar en sluiten we de
deuren voor mensen die anders denken en anders zijn. Het verhindert ons
aanwezig te zijn in een wereld die niet zozeer het oude maar vooral het
nieuwe nodig heeft.

Deuren en ramen wijd open, oude vertrouwde
wegen verlaten. Je open stellen voor elkaar. Dat is pas evangeliseren.
"Je zult honderdvoudige vrucht dragen", zegt Jezus. Voor een
Palestijnse boer is een oogst van 30 kilo per 1 kilo zaaigoed al een
onmogelijk resultaat. Jezus zegt dat we honderdvoudige vrucht zullen
dragen, als we zelf maar vruchtbaar genoeg zijn om het evangelie uit te
dragen in hart en handen. Soms word je moedeloos, als je ziet wat er
van alle zaad overblijft. Hoeveel preken, jaar in jaar uit, wat blijft
er van hangen? Zoveel woorden door ouders gezaaid in de harten van hun
kinderen. Wat komt er veel op de rotsgrond terecht! Al die moeite die
we week in week uit doen om onze parochies op te bouwen. Heeft dat wel
zin?

Op die pijnlijke vraag geeft Jezus een antwoord. Kijk naar
de boer. Ook na een slechte oogst zaait de boer met optimisme. Hij
gelooft in de kiemkracht van 't zaad en in de geschiktheid van de
bodem. Als er niet wordt gezaaid, zal er niet meer worden geoogst.
Zaaien en oogsten, geven en ontvangen. Die woorden horen bij elkaar.
Wie het ene niet doet, wacht vergeefs op het andere. De boer gooit het
zaad eenvoudigweg op de akker. Hij doet er in zekere zin afstand van.
Hij geeft het zaad uit handen en vertrouwt het toe aan zon en regen,
die hun werk wel zullen doen. Hij ligt 's nacht niet wakker en zit niet
elke dag te wachten of 't zaad wel zijn werk zal doen. Hij wacht met
geduld op de oogst.

Jezus heeft de moed niet opgegeven. Hij heeft
verder gezaaid. Hij is zelf graankorrel geworden, bestemd tot
honderdvoudig leven. Ook nu zaait Hij nog in het de harten van mensen.
Hij weet hoe rotsachtig de bodem van ons hart kan zijn. Maar hij weet
ook dat het Woord van God voldoende kiemkracht heeft om zelf op te
schieten. En dat er in elk hart wel een plekje is waar het zaad
honderdvoudige vrucht zal dragen. Als we het aan durven om thuis te
zijn bij elkaar, zullen we thuis zijn bij God.

In de eerste
lezing van Jesaia horen we over de regen (en de sneeuw) die uit de
hemel valt, de aarde doordrenkt en vruchtbaar maakt. Regen en sneeuw
staan aan het begin van een vruchtbare kringloop. Zo zal het ook gaan
met het (Vleesgeworden) Woord. Het daalt neer uit de hemel, brengt
vruchten voort en keert terug naar de Vader. Het was een troostend
woord voor de ballingen, het is een troostend woord voor mensen van nu.
Dat (vleesgeworden) Woord heeft zijn werk gedaan. De boodschap van
Jezus zál vruchtbaar zijn, en hoe!

