# Om mensen bewogen (2008)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 5 juli 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 14e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/14/om-mensen-bewogen-2008/


De vakantieperiode is weer aangebroken. Scholen gaan dicht,
bedrijven draaien op halve kracht en zelfs de carnavalsvereniging en
voetbalverenigingen hebben een vakantieperiode ingelast. Want we moeten
tocht gelegenheid hebben ons één keer per jaar weer op te laden. We
verlangen naar ontspanning en rust. Rust is een woord dat we verbinden
met een lang weekend, met vakantie en met uitslapen. Maar komen we dan
écht tot rust? Komen we wel tot rust in de lange files? Komen we wel
tot rust aan de rumoerige en overvolle stranden met hun schetterende
transistorradio's of op afgeladen kampeerterreinen? Kunnen we alleen
nog maar rust verwachten na ons pensioen? Maar ik weet dat veel
gepensioneerden het drukker hebben dan ooit! Misschien is er alleen nog
maar sprake van échte rust, als we onder een stille, zware grafsteen
rusten. Het evangelie geeft vermoeide mensen een advies. "Komt allen
tot mij die belast en beladen zijt, Ik zal u verlichting schenken",
zegt Jezus. Maar direct daarachter zegt Hij: "Neem mijn juk op en volg
Mij!" U weet dat een juk bedoeld is om zware lasten te dragen. Maar
waarom zouden wie zware lasten op onze schouders nemen? Een slecht
advies voor mensen die op vakantie gaan! We hebben al zoveel te lijden
van de last van belastingen en zware hypotheken!

De tijdgenoten
van Jezus wisten wat hij met dat juk bedoelde. Waren de wetten
langzamerhand geen ondraagbaar juk geworden? Wetten die bedoeld waren
om het leven wat overzichtelijker en lichter te maken waren omgebogen
tot ondraaglijke lasten. Velen dreigden er aan onder door te gaan.
Jezus zegt: "Hun lasten neem Ik over!" Maar een leven zonder juk
belooft Hij ons niet. Niet de wetten maken mensen vrij, maar de
onderlinge liefde. Verdriet en pijn kun je sámen dragen. Als we elkaars
lasten dragen, zal niemand onder zijn last bezwijken. Als we
broederlijk en zusterlijk delen, behoort honger en dorst voorgoed tot
het verleden. Want gedeelte last is een halve last. In de taal van deze
tijd: blijf toch met je handen van mensen af die moeten leven van het
bestaansminimum. Maak de lasten toch niet zwaarder dan ze zijn. Wees
solidair met de baanlozen, gehandicapten, bejaarden en invaliden. Als
we dat juk sámen dragen, zal de last veel lichter worden. Alleen zó
kunnen wij onze zorgen dragen. Dan hoeven we wat minder te vrezen voor
een hartinfarct. Paulus zei tot de Galaten: "Laat u niet opnieuw het
slavenjuk opleggen en houdt stand." (5:1)

Stel je niet zo hard op
in het leven. Je hebt geen eelt op je ziel nodig. Want als je eelt
hebt, dan hou je geen rekening met de groei van mensen. Waarom zijn
onze systemen zo hard en meedogenloos? Waarom halen ideologieën ons
telkens weer onderuit? Waarom is onze zakenwereld zo hard? Waarom
drukken economische wetten de menselijke vrijheid plat? Waarom is de
politiek zo geslepen en hard? Waarom gaan er mensen onder kerkelijke
wetten en systemen door?

“Mijn juk is zacht en mijn last is
licht”, horen we Jezus vanmorgen zeggen. Zachtheid en mildheid hebben
iets te maken met zoetigheid, zeggen we. Dan ben je een sulletje, die
met zich laat sollen, maar met zich laat doen. Zoals de
Zoete-Lieve-Jezus-plaatjes van vroeger: sentimenteel, zoetelijk,
lieflijk, los van elke werkelijkheid. Jezus ís zachtmoedig en nederig
van hart. Maar dat betekent niet dat Hij niet van optreden wist. Op 12
jarige leeftijd koos Hij in de tempel al voor zijn vader in de hemel.
De kooplui ranselde Hij de tempel uit, omdat ze de plaats van zijn
Vader onteerde. Hij schold Petrus uit voor "Satan", toen deze de smalle
weg wilde verlaten. Joodse leiders tuchtigde Hij met ontmaskerende
woorden. Jezus is in Galilea. Hij heeft mensen aangeraakt en genezen.
Hij heeft het Rijk Gods in hen aangewezen. Hij is ook op tegenstand
gestoten. De dragers van het Rijk Gods zijn heel kwetsbaar. Johannes de
Doper zit in de gevangenis en vraagt zich vertwijfelt af: kan het nog
wat worden met dat Rijk Gods?

In het evangelie staan twee soorten
van mensen tegenover elkaar. De uitdrukking “de wijzen en verstandigen”
kan wel eens sarcastisch gebruikt zijn. Dan gaat het over mensen die
menen de waarheid in pacht te hebben. Daar tegenover plaatst Jezus de
“kinderen”, beeld van nog-niet-zoveel-weten. Dan gaat het om mensen die
nog spontaan kunnen reageren, die nog kunnen dromen en fantaseren. Het
gaat hier niet om leeftijd, maar om mensen met een onbevangen
instelling, een onbevangen blik. De weters zijn vol van de wet. Zelfs
zo vol dat de komst van het Koninkrijk hen ontgaat. De gewone man
blijkt vaak over een betere antenne te beschikken bij onze zoektocht
naar God Koninkrijk en zijn Gerechtigheid.

Opkomen voor je
principes, voor een betere en rechtvaardiger wereld, vraagt niet om
halfzacht gedoe. De komst van het Koninkrijk vraagt om fier en ferm
optreden, desnoods tegen de verdrukking in! Niet om daar zelf beter van
te worden, niet om eigen macht en aanzien. Geen scheiding tussen wat we
op zondag in de kerk belijden en wat we op maandag doen. Niet als een
brave huisvader je kind teder op je schouders nemen en op maandag op
het werk de beul uithangen en je grenzen te buiten gaan.

Misschien
dat de vakantie ons kan helpen het leven wat te relativeren. Zoals de
Heilige Augustinus dat zegt: "De mens maakt grote reizen om zich te
verbazen over de hoogte van de bergen, over de geweldige golven van de
zee, over de lange loop van de rivieren, over de uitgestrektheid van de
oceaan, over de eeuwige kringloop van de sterren, maar aan zichzelf
gaat de mens zonder verbazing voorbij." De vakantie kan een oefentijd
in tederheid en in zachtmoedigheid zijn. Aandacht voor jezelf, aandacht
voor elkaar, en aandacht voor God. Zij zijn de wegwijzers naar het Rijk
dat Jezus voor ogen stond: om mensen bewogen!

Ik wens u een
fijne vakantie toe. Dat u uitgerust terugkomt. Misschien zou u een
vakantiegroet kunnen sturen aan diegenen die niet aan een vakantie toe
kunnen komen. Misschien zou u een bloemetje kunnen sturen. Niet omdat
bloemen zoveel van mensen houden, maar omdat mensen van ménsen houden!
Zo eenvoudig kan het zijn, want ook dit soort eenvoudige dingen vormen
mede de bouwstenen voor Gods Koninkrijk en zijn Gerechtigheid

