# Gastvrij voor de Heer (Mt. 10;37-42)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 18 juni 2023
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 13e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/13/gastvrij-voor-de-heer-mt-1037-42/


Op Drievuldigheidszondag had Myriam een afbeelding ontvangen van de ceramiek van de barmhartige Drie-eenheid. Een kunstwerk van een Dominicanes uit Cazis bij Chur. Ze reageert met een kort malbericht: « Merci beaucoup. A toi aussi belle fête, ce Mystère est vraiment Grand et m’émeut toujours, c’est fou! Je suis vraiment heureuse d’être chrétienne. »

*Tegenkanting*

Myriam is een Algerijnse en heeft me jaren geleden verteld hoe haar bekering tot het christendom en het doopsel een verwijdering heeft veroorzaakt met haar familie, met wie ze nog steeds geen contact kan hebben.

Zij is niet de eerste en enige. Het was zo al van bij het eerste optreden van Jezus. Hij heeft scherp uitgedrukt dat er omwille van Hem tweedracht ontstaat “*tussen een man en zijn vader, tussen dochter en moeder, schoondochter en schoonmoeder en iemands huisgenoten zullen zijn vijanden zijn*” (Mt. 10,36).

De gemeente tot wie de evangelist Mattheüs zich richt, heeft diezelfde ervaring meegemaakt. Deze christengemeente is in conflict met het officiële jodendom. Na de optand tegen de romeinse overheersers in 66 werd in het jaar 70 de tempel verwoest. “Een groep Farizeeën zet er alles op in om hun joodse identiteit te redden en keert zich tegen nieuwlichters, zoals de christenen, die met hun verering van Jezus als de Messias, hun laksheid ten overstaan van de Wet van Mozes veel kwaad zouden berokkend hebben aan de joodse zaak. In de periode na 70 voltrekt zich een diepe breuk tussen christenen en jodendom. De christenen van wie een groot deel tot dan toe nog de synagogen bezocht, worden toen uitgesloten’” (P. Schmidt, *Woord van God-Boek van mensen*, blz.145- 146.).

*Geloofsoverdracht*

Hoe liggen de verhoudingen nu in families? De vroegere haast spontane overdracht van het geloof van generatie tot generatie is in het Westen onderbroken. Pierre Assouline (1953), een Franse schrijver met een aantal biografieën op zijn palmares, komt uit een Joodse traditie en onderhoudt ze en geeft ze door. Jood zijn, dit is: ontvangen, vieren en doorgeven « Être juif, c’est recevoir, célébrer et transmettre » In een interview betreurt hij fel dat de katholieken in Frankrijk dit niet meer doen en dat de keten onderbroken wordt. « La première chose à faire, c’est de baptiser les enfants: il faut donner une religion, sa religion, à ses enfants quelle qu’elle soit. En l’espèce, chez les juifs par la circoncision, chez les chrétiens par le baptême. Il s’agit de leur donner une direction, dès leur enfance. Cela, leur permettra, éventuellement à l’âge adulte, de la rejeter, précisément. Il n’y a rien de tel que de s’affirmer contre. Les enfants peuvent suivre le chemin de leurs parents. Et tant mieux. Ils peuvent aussi se rebeller. Mais, heureusement qu’ils ont quelque chose contre quoi se rebeller » (LLB 03.06.23).

Wij kunnen begrip hebben voor ouders die de doop van hun kinderen uitstellen, waarbij wij dan toch hopen dat de sfeer in de familie een openheid wekt voor een christelijke levensstijl. Zodat het kind later zelf wenst om gedoopt te worden. Er zijn zeker ouders die betreuren dat zij aan hun kinderen niet hebben kunnen doorgeven wat hen zelf dierbaar was in het christelijk geloof.

*De grote paradox*

Op het einde van de zendingsrede wijst Jezus op wat Hij zelf doet en op wat Hij van ons verwacht. Hij drukt dit uit met een paradox: Durf het aan je leven te verliezen om het te winnen. Hij zelf heeft zijn leven gegeven. Wees gelukkig, niet door op te stapelen, maar door te delen. Wat baat het de mens de hele wereld te winnen als hij daardoor schade lijdt aan de ziel? Deze vraag stelde Jezus nog later op andere plaatsen in het evangelie, vooral bij zijn eerste lijdensvoorspelling (Mt. 16, 24-26). “*Het is zaliger te geven dan te ontvangen*”, dit zou een woord van Jezus zijn. Paulus herinnert er aan bij zijn afscheid in Milete (Hand. 20, 35).

Er zijn veel mensen die dit opvolgen door hun onbaatzuchtig inzet voor anderen in de een of andere vorm van voluntariaat. “Vooral van mijn vader leerde ik dat je veel vreugde ontvangt als je niet op jezelf teruggeplooid leeft” (Pierre de Lovinfosse, Vrijwilligerswerk mag nooit een opoffering zijn, *Tertio* 10 mei 2023). Op een van de heel hete juni dagen waren veel zorgvragers uit een WZC op bedevaart in Oostakker. De meeste in rolwagen en bij elk van hen een vrijwilliger.

*Dank om het onthaal*

Wanneer Jezus zijn leerlingen zendt, dan gaat het niet over hun persoonlijk succes. Ze staan in zijn dienst. Het is omwille van deze verbondenheid dat zij tegenstand ontmoeten, maar het is ook vanuit die verbondenheid dat zij vreugde zullen ervaren.

De zendingsrede eindigt met een compliment aan elkeen die de zendeling ontvangt als een gezant van Jezus. Het is een dank aan wie hen gastvrij onthaalt. Dit deed een welgestelde vrouw in Sunem voor de profeet Elisa. Dat doen velen die een beker koud water aanreiken aan vrienden van Jezus, die onderweg zijn. Dit doen mensen die medemensen onthalen op hun pelgrimstocht , dit doen parochies en gemeenschappen die deelnemers aan de Wereldjongerendagen onthalen, die zich zoals Maria met spoed op weg begeven.

