Verkondigen zonder vrees (Mt. 10,26-33)

 

Niets is verborgen of het zal openbaar worden gemaakt.” Dit is een profaan gezegde, waarvan de juistheid elke dag blijkt. Al zouden de raven het uitbrengen. Ooit geraken de zaken bekend en worden misdaden eens opgelost.

De pers aast op berichten en verspreidt ze vlug. Met internet gaat het nog vlugger. Een click op een toets en je krijgt een veelheid aan info. We zijn verrast over de snelheid en zeggen dan wel eens: wanneer het menselijk brein al zoveel kan, hoeveel te meer dan de intelligentie van God.

Of facebook geven mensen van zichzelf zoveel prijs. Ze beseffen niet altijd dat het tegen hen kan misbruikt.

Een dame mailde over haar ervaring met een Alternatief voor Facebook:

“Zoals jullie weten zit ik niet op Facebook.

Ik probeer dan ook vrienden te maken buiten Facebook om.

Daarom ga ik alle dagen de straat op en vertel aan zoveel mogelijk voorbijgangers dat ik goed geslapen heb, wat ik gegeten heb,

wat ik ga klaarmaken, hoe ik me voel,

wat ik aan het doen ben en wat ik nog ga doen...

Ik luister ook naar de gesprekken van de mensen en

dan zeg ik hun: ’ik vind dit leuk.’

Resultaat: ik heb al drie personen die me volgen: twee politieagenten en één psychiater.”

Of Jezus vandaag op facebook zou zitten en of hij zou twitteren weten we niet. Van Paulus mogen we het zeker verwachten en paus Franciscus doet het.

Van de daken verkondigen

Jezus wenst in ieder geval dat zijn boodschap velen mag bereiken. Hij is immers gekomen om te openbaren wat vanaf de grondvesting van de wereld verborgen was (Mt. 13,35). Zijn volgelingen mogen bekend maken wat hij hen heeft toevertrouwd en zij mogen het verkondigen in het openbaar. In zijn latere toespraken met daarin een reeks parabels en gelijkenissen gaat hij er toch van uit dat zijn boodschap niet onmiddellijk wordt verstaan. Eerder had hij in zijn Bergrede al gezegd het heilige niet aan de honden te geven en de parels niet voor de zwijnen te gooien (Mt. 7,6).

Wij mogen niet zeggen dat Gods woord niet verspreid wordt en verkondigd. De Bijbel blijft een van de meest verspreide boeken. De voorziene ruimte in boekwinkels voor religie is de voorbije jaren ingekrompen en soms ondergebracht onder de rubriek esoterie. Het aantal maandbladen met religieuze inhoud is geslonken. Goede gedachten worden verspreid langs materiaal van de Bond Zonder Naam, langs muurkranten en zoveel meer.

In kerken die open zijn, steekt heel wat materiaal in de schriftenstand en liggen er veel folders met een pastoraal aanbod. Op internet zijn sites met een religieus en kerkelijk aanbod. Kerknet heef sinds enkele maanden een vernieuwde aanpak. Er is het Woord van elke dag, de maandbrief van de Focalari en zoveel meer.

Het allerbeste aanbod gebeurt bij een direct contact met medemensen, verkondigen; maar ook luisteren, samen nadenken, een woord laten insijpelen. Blijf dit doen, zegt Jezus. Hij dringt er zelfs op aan. Het diepste en blijvend geluk hangt er van af: ‘Ieder die mij bij de mensen belijdt, zal ik als de mijne erkennen bij mijn Vader die in de hemel is”(Mt. 10,32).

Vrezen voor wie of wat?

In zijn zendingsrede zegt Jezus hun daarbij toch dat ze door hem te verkondigen tegenstand zullen ondervinden en  misschien zelfs daarom zullen gedood worden. Hij zelf botste op tegenstand en hij maakt het zijn leerlingen van bij de begin duidelijk dat zij dit ook zullen meemaken.

Wanneer Mattheus zijn evangelie schrijft, weet hij dat Jezus zelf vervolgd werd en gekruisigd. Hij weet van christenen uit zijn gemeente die vervolgd werden.

De lijst van mensen die omwille van hun geloofsovertuiging te lijden hebben, vervolgd worden, opgesloten en gedood, groeit maar aan. In de vorige eeuw waren er de slachtoffers van de genocide op de Armeniërs, de Jodenvervolging, de slachtoffers en de martelaren van het nazisme en het stalinisme, doden in Zuid Amerika.

Bij de kardinaalsbenoemingen van paus Franciscus in november 2016 was er deze van Ernest Simoni (88 jaar) uit Albanië. De geestelijke werd in 1963 gearresteerd, vlak nadat hij de middernachtmis op kerstavond had opgedragen. Kort daarna werd hij veroordeeld tot de doodstraf, die echter werd omgezet in dwangarbeid. Pas in 1981 kwam hij opnieuw vrij, maar ook daarna bleef hij in het geheim preken en eucharistievieringen opdragen. Hij staat symbool voor de vele priesters in het land die slachtoffer werden van de jarenlange communistische overheersing en geloofsvervolging.

Eerder mocht hij paus Franciscus ontmoeten tijdens diens bezoek aan Tirana in 2014. Simoni kreeg in de kathedraal van Tirana even de kans om zijn levensverhaal te vertellen aan paus Franciscus.

De laatste jaren is er geen maand voorbij gegaan waarin er geen bericht was over vervolgingen van christenen.

Jezus zegt uitdrukkelijk dat de leerlingen niet moeten vrezen. Ze zijn in Gods hand. Al in het Oud Testament hadden een moeder en haar zeven zonen bewezen dat Gods vertrouwen sterker was dan de vrees voor mensen. Deze moeder uit het tweede boek der Makkabeeën zei tot haar jongste zoon: ‘Wees niet bang voor de beul, aanvaard de dood, dan zal ik door Gods ontferming jou en je broers terugkrijgen” (2 Makk. 7,29).

Vrees niet.” Het staat zo vaak in het evangelie. Maar toch geven we toe aan vrees. We zijn bevreesd om ons als te christelijk te tonen. Wees niet alleen christen op zondag, maar op de dinsdag en de andere weekdagen. We zijn ondertussen ook al bevreesd het op zondag te zijn.

De angst verlaten

Er is angst van allerlei aard. Die belet soms te zien wat goed gaat. De Oostenrijkse jezuïet en socioloog Paul Zulehner maakt beschouwingen bij een groot onderzoek naar angst en geeft zijn toehoorders en lezers de opdracht mee om zich te ‘ont-angsten’. „Entängstigt euch“, is de titel van zijn boek. Uit de enquête bleek de grote angst voor islamisering van Europa. Maar angst schept kloven in plaats van contacten. „Wer aber aus dem Evangelium die Hoffnung schöpfen kann, dass nicht der Tod, sondern die Liebe (also Gott) das letzte Wort hat, dessen Ängste können im Umkreis dieser Hoffnung nach und nach geheilt werden. Je stärker diese Hoffnung ist …, umso eher kann ich werden, was ich bin - ein solidarisch Liebender.” “Wie uit het evangelie de hoop kan putten, dat niet de dood, maar de liefde het laatste woord heeft, die kan zijn angsten helen in de kracht van deze hoop. Hoe krachtiger de hoop, des te vlugger kan ik worden wie ik ben: een solidaire liefhebber.’

Volgens P Zulehner ligt het probleem van Europa niet bij de krachtig gelovige moslims en moslima’s. “Het probleem - aldus Paul Zulehner -  zijn de vele zwak gelovige christenen. Wie zwak is, krijgt vlugger angst.” Het gaat niet om het redden van het christelijke Avondland, maar om zorg te dragen voor het christelijke in het Avondland. Het christendom moet zich niet afzetten tegen de islam, maar zoeken naar een stevige dialoog tussen de religies.

Als christenen moeten we er voor zorgen, dat Christus in ons kan groeien en dat wij er ons niet voor schamen ons tot hem te bekennen.