# Voor niets moet gij geven

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 30 november 1999
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 11e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/11/voor-niets-moet-gij-geven/


Voor niets moet gij geven, wat gij voor niets ontvangen hebt', zo eindigt het evangelie van vandaag. Dit is natuurlijk geen vrijbrief voor onbetaald werk in dienst van de kerkgemeenschap. ‘De arbeider is zijn loon waard', zegt het evangelie ook. Anderzijds kan in de Kerk niet alle vrijwilligerswerk betaald worden. Wij moeten allemaal leren ooit eens iets te doen zonder er geld voor te vragen, ter liefde Gods.

Bij een hulpactie voor Roemenië moest een chauffeur die zijn vrachtwagen gratis ter beschikking had gesteld ergens tanken. Toen de man van de benzinepomp het grote propagandaplakkaat op de vrachtwagen las, vroeg hij hem: ‘En wat verdien je daarmee? Je moet nogal gek zijn om heel je vrije zaterdag en zondag daaraan op te offeren en dan ook nog zelf de diesel te betalen'. De chauffeur voelde zich gegriefd, onbegrepen, beledigd. Natuurlijk verdiende hij daar niets mee, maar is het gevoel een beetje bij te dragen aan het tot stand komen van een menselijker wereld van geen waarde? Moet dan alles met geld betaald worden?

Als Jezus zijn apostelen roept, maakt Hij hen direct duidelijk, dat zij gratis moeten verder geven, wat zij gratis zullen ontvangen. Graag gedaan, voor niets! Is dat wereldvreemd, irreëel? Toch niet, zo zijn er nog altijd mensen. Ik denk aan de zusters in de ziekenhuizen, die niet bang zijn voor overuren en die tijd maken voor een persoonlijk contact met de mensen. Ik denk aan zoveel priesters die zich toch elke dag belangeloos inzetten voor de zieken en bejaarden. Graag gedaan, ik heb er plezier aan beleefd. Ik denk aan die moeder die catechese geeft, zij moet zich haasten met haar werk, dan is haar kind nog ziek en toch... geeft ze elke week haar onderricht, vergast de kinderen op een oliebollenmiddag, zo maar... Graag gedaan. Ik denk aan die man, die zich elke week inzet als koster en dan van de mensen nog moet horen: ‘Dat zal hij ook wel niet voor niets doen, hij zal er wel goed voor betaald worden'. Niemand denkt dan aan de telefoons op zijn rekening of aan de benzine die hij voor een goed doel verrijdt.

Maar wie weet dat Gods Rijk nabij is, wie wil meewerken aan de opbouw van Gods Rijk, die verwacht geen vergoeding van de onkosten, geen terugbetaling van overuren, die denkt alleen aan de zieken, die geholpen moeten worden, aan de bedroefden die men wil troosten, aan de boze geesten die uitgedreven moeten worden. Voor zo'n oogst zul je misschien op aarde niet voldoende beloond worden, zulk werk wordt niet betaald met goud of zilver, met eretekens of premies. Hier telt alleen de liefde tot de medemens.

Jezus riep er twaalf, dat doet ons denken aan de twaalf stammen van Israël, en het evangelie noemt hen bij hun naam, om uit te drukken dat wij allemaal persoonlijk bij onze naam geroepen worden, ieder in zijn beroep en met zijn karakter, want de oogst is groot. Zeker, Jezus durft veel vragen van de mensen, maar Hij zal ook goddelijk vergelden. Waarschijnlijk niet met goud of zilver, maar op een andere manier. Dat kan zijn de tevredenheid van het geweten in de zekerheid dat je iets goeds gedaan hebt, dat kan zijn een ‘dank u' van eenvoudige mensen, dat je innerlijk blij maakt. Heb je daar werkelijk niets aan? Brengt dat werkelijk niets op? Misschien is er veel meer te oogsten dan ons hart vermoeden kan.

