een nieuwe kans (2010)


In het leven van afzonderlijke mensen kunnen dingen gebeuren die nooit meer vergeten worden en ook heel vaak niet vergeven. Het gaat zich om zaken, waarin het leven van medemensen volkomen stuk werd gemaakt. Je ziet dat mensen, die de ander zwaar kwaad berokkend hebben zelf ook geen leven meer hebben. Ze trekken zich terug of worden buiten de gemeenschap geplaatst. Ook in het leven van gemeenschappen kunnen afzonderlijke personen zo veel kwaad berokkenen dat de hele gemeenschap daaronder leidt. Dit ondervinden wij op dit moment binnen de Kerk. Bisschop Wiertz schrijft dit jaar in zijn adventsbrief: "eigenlijk zou Kerstmis een feest moeten zijn waarin nieuw Licht over ons opgaat. Maar valt over dit licht niet een zwarte schaduw? Hij verwijst naar de misbruikschandalen. Verschillende bedienaren van de Kerk hebben de opdracht geschonden om het op te nemen voor de armen en de weerlozen. Als Kerk moeten wij dit onder ogen durven te zien". Hij pleit dan ook om de slachtoffers recht te laten wedervaren".

Toch kan het alleen maar bezig zijn met deze verkeerde daden ons verhinderen om nog open te staan voor het nieuwe leven. We ervaren dat er mensen zijn die het vertrouwen in de Kerk hebben verloren. Toch mag ons dat niet ontmoedigen. Wij voelen aan dat in de gebrokenheid van het bestaan ons verlangen naar Jezus meer dan nodig blijft. Jezus is niet binnen getreden in een volmaakte wereld, maar in een wereld met een beladen geschiedenis. Daarom kan het vieren van zijn geboorte ook weer een nieuwe impuls zijn. Dat vinden wij heel nadrukkelijk terug bij de profeet Jesaja, die het volk in ballingschap voorspiegelt hoe voor mens en dier een vredelievend samenleven in het verschiet ligt. Dit terwijl zij leefden in de ellende van de ballingschap. Hij schildert hun een toekomstvisioen van hoe het worden kan en zal, als wij er zelf in geloven. Die nieuwe wereld komt tot stand wanneer wij het zondige achter ons laten en terugkeren tot God. Het verstoten zijn wordt van ons afgewend en wij mogen Jezus ervaren als degene die ons doopt met de Heilige Geest en met vuur. Dat is de boodschap van Johannes de Doper. Daar mogen wij in deze tijd nadrukkelijk bij stil staan. Dit vraagt van ons mensen dat wij zelf willen en durven te veranderen van levensstijl, ook wat de plaats van het geloven in ons leven betreft. "Het geloof in God en in Christus is allang geen vanzelfsprekendheid meer in onze streken. Het wordt niet als vanzelf op ons overgedragen vanuit onze samenleving". Daarom is het niet voldoende om te berusten in het leven dat wij leiden, maar een hernieuwde keuze te maken. De Kerk is niet alleen een plek van menselijk handelen, maar zij is ook altijd vrucht van de Heilige Geest en van zijn gaven. De Kerk krijgt niet zijn betekenis door wat mensen allemaal doen, maar door wat God met de Kerk doet. In de uitzuivering ontvangen mensen ook het nieuwe leven. Wat dat betreft zijn vergeving en barmhartigheid begrippen die aan mensen een nieuwe kans geven.

Wij zijn in deze tijd niet alleen ontvangers, maar ook dragers van het Licht. Dit mag nooit beleefd worden met een gevoel van superioriteit. Want we zijn broze wezens, arme zondaars. Voortdurend hebben wij Gods vergevende kracht nodig. Daarom past ook op de eerste plaats een grote nederigheid. Vanuit die houding mogen wij opzien naar Jezus, die een God met ons is en door wie het nieuwe Licht is opgegaan. Het is nodig om naar Hem toe te gaan en Hem de aanbidden, zoals de herders en wijzen dat deden. De kerstwens gaat over het verlangen om ons te voeden met zijn woord, de ontmoeting in de sacramenten en vooral de verzoenende liefde. In die zin wenst bisschop Wiertz ons allen een gezegende adventstijd en een zalig Kerstfeest toe.